ΠΑΜΕ Κοζάνης: Με αφορμή την υπονομευτική στάση του κυβερνητικού συνδικαλισμού στην απεργία του Δημοσίου 7 Απρίλη
Σε αυτήν την απεργία έγινε μια σημαντική προσπάθεια, ώστε να δοθεί μια ακόμα απάντηση στην εντεινόμενη αντιλαϊκή επίθεση. Τα ποσοστά συμμετοχής κινήθηκαν σε χαμηλά επίπεδα,
γεγονός συνηθισμένο σε απεργίες του δημόσιου τομέα τα τελευταία χρόνια. Ιδιαίτερα για την περιοχή μας η συμμετοχή κυμάνθηκε πολύ πιο κάτω από τα πανελλαδικά ποσοστά.
Παρά τις αντιξοότητες ήταν μια προσπάθεια κλιμάκωσης της πάλης και προετοιμασίας της επερχόμενης 48ωρης απεργίας. Δόθηκε ένας δύσκολος αγώνας χωρίς να παραβλέπουμε τον αρνητικό συσχετισμό και τα μεγάλα εμπόδια.
Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις και τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έκαναν ό,τι μπορούσαν για την επιτυχία της απεργίας. Από την πρώτη στιγμή που εξαγγέλθηκε η απεργία, απευθύνθηκαν σε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία, σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους, να μπουν στη μάχη, να αποκρούσουν την επίθεση, τα διλήμματα, τους εκβιασμούς και την κάλπικη επιχειρηματολογία της κυβέρνησης. Αιχμή της αναμέτρησης κυβέρνησης - εργαζομένων στις 7 Απρίλη ήταν και είναι οι ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και το νέο φοροληστρικό νομοσχέδιο, το νέο μισθολόγιο όπου προβλέπονται 2,3 δισ. ευρώ περικοπές στη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων για την περίοδο 2016 - 2019, ο νέος αντιδραστικός νόμος για τη Δημόσια Διοίκηση (ν. Βερναρδάκη), δηλαδή η ενδυνάμωση του αυταρχικού κράτους, η ένταση της κρατικής καταστολής, η νέα τιμωρητική αξιολόγηση που συνδέεται με το μισθό, το βαθμό, τις υποχρεωτικές μετατάξεις, όπως και με τις απολύσεις. Με βάση αυτά, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έδωσαν τη μάχη, ώστε η απάντηση στην επίθεση κυβέρνησης - πλουτοκρατίας - ΕΕ να δοθεί από τη σκοπιά των αναγκών και των συμφερόντων των δημοσίων υπαλλήλων, με αιτήματα, πλαίσιο και γραμμή πάλης υπεράσπισης και διεύρυνσης της Κοινωνικής Ασφάλισης, προτάσσοντας το σύνθημα:
«Να μην περάσει ο νόμος - λαιμητόμος. Κοινωνική Ασφάλιση για όλους. Λύση υπάρχει. Να πληρώσουν το Κράτος και η εργοδοσία».
Έχοντας ένα τέτοιο προσανατολισμό και αξιοποιώντας κάθε μορφή πάλης, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ προσπάθησαν να ενημερώσουν τους δημόσιους υπαλλήλους σε όλους τους χώρους δουλειάς, να οργανωθεί η απεργία με σχέδιο μέσα από ΔΣ και γενικές συνελεύσεις. Προσπάθησαν να αναδείξουν το ρόλο και την ευθύνη του πρωτοβάθμιου σωματείου στην οργάνωση της απεργίας, να γίνει το ίδιο το σωματείο κέντρο αγώνα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στους τόπους δουλειάς αναγνωρίζουν πως «και αυτήν την απεργία το ΠΑΜΕ την πήρε στις πλάτες του».
Η κυβέρνηση, με το γνωστό παραμύθι της σκληρής διαπραγμάτευσης, στοχεύοντας σε κάθε περίπτωση να χειραγωγήσει, να τσακίσει το κίνημα και κάθε λαϊκή αντίσταση. Αξιοποίησαν για την ίδια δουλειά τα στηρίγματά τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, δηλαδή όλες εκείνες τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που στηρίζουν τον πυρήνα των αντιδραστικών διαρθρωτικών αλλαγών στο Δημόσιο, την αναμόρφωση του αστικού κράτους, τη στρατηγική της ΕΕ, της «ανταγωνιστικότητας και της υγιούς επιχειρηματικότητας». Για παράδειγμα, στον κλάδο των εφοριακών οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΜΕΤΑ, συμφωνούν με τη δημιουργία επαγγελματικών ταμείων. Στις διαχρονικές αλλαγές για τη Δημόσια Διοίκηση (και όχι μόνο στον πρόσφατο ν. Βερναρδάκη), οι συνδικαλιστικές αυτές ηγεσίες λειτουργούν από κοινού - και το ομολογούν - ως «κοινωνικοί εταίροι» της κυβέρνησης. Έδωσαν ουσιαστική στήριξη στα νομοσχέδια όλων των κυβερνήσεων για τις αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση, για την «αξιολόγηση» με ή χωρίς «στοχοθεσία» και «ποσοστώσεις». Έβαλαν πλάτη στους αντιασφαλιστικούς νόμους Σιούφα, Πετραλιά, Ρέππα, Λοβέρδου, Κουτρουμάνη που άνοιγαν το δρόμο για μεγαλύτερες ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση, δυσκολεύοντας έτσι τον αγώνα των εργαζομένων για την υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης. Στο χώρο της Υγείας, η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ έφτασε στο σημείο με ανακοίνωσή της να καλεί σε αγώνες, που όμως «... δε θα αμφισβητούν την Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας...»!!! Δηλαδή, αγώνες που θα αφήνουν άθικτη τη μήτρα κάθε κακού για τα λαϊκά συμφέροντα κλπ. Αυτές όμως οι αντιλήψεις και απόψεις κυριαρχούν και στις πλειοψηφίες των πρωτοβάθμιων σωματείων της περιοχής μας, καλυμμένα όμως, με τον μανδύα των ανεξάρτητων ψηφοδελτίων.
Εκτός όμως από το περιεχόμενο της απεργίας δρουν υπονομευτικά και στην οργάνωσή της. Είκοσι τρεις μέρες από την προκήρυξη της απεργίας, στάλθηκε ένα mail από την ΑΔΕΔΥ που ζητούσε την οργάνωσή της από ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία. Το Νομαρχιακό Τμήμα Κοζάνης της ΑΔΕΔΥ κάλεσε σύσκεψη σωματείων δύο μέρες πριν την απεργία παρουσία εκλεγμένου μέλους της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, στην οποία προσήλθαν 4 σωματεία. Στις τοποθετήσεις τους αναφέρθηκαν στην «αριστερή κυβέρνηση που πρόδωσε τους εργαζόμενους» και στην κοροϊδία του δημοψηφίσματος που «το όχι έγινε ναι». Ήταν οι ίδιοι συνδικαλιστές που στήριζαν και στηρίζουν την πολιτική της ΕΕ και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, είναι αυτοί που καλούσαν να στηρίξουν το «ναι» ή το «όχι» στο δημοψήφισμα, ανάλογα με ποια πολιτική δύναμη στηρίζουν. Ήταν αυτοί που δεν έκαναν καμιά κινητοποίηση όταν υπογράφηκε το 3ο Μνημόνιο. Στη συνάντηση δεν είπαν κουβέντα για το πως οργάνωσαν την ενημέρωση των εργαζομένων, πόσα ΔΣ σωματείων έγιναν, πόσες συνελεύσεις πραγματοποιήθηκαν. Ό,τι έγινε, έγινε χωρίς προετοιμασία και μόνο για τους τύπους, όπως τυπική ήταν και η συνεδρίαση του Νομαρχιακού Τμήματος Κοζάνης της ΑΔΕΔΥ. Βασικά, όποιες αγωνιστικές αποφάσεις πήρε η πλειοψηφία των συνδικαλιστικών ηγεσιών ήταν κάτω από την πίεση των προβλημάτων και των ταξικών δυνάμεων για να δικαιολογήσουν τη θέση τους. Όσον αφορά την συμμετοχή στην απεργία, τα ποσοστά δείχνουν ότι δεν απέργησε η πλειοψηφία των συνδικαλιστών των πρωτοβάθμιων σωματείων. Κάθε σχόλιο περιττεύει.
H κατάσταση αυτή στο συνδικαλιστικό κίνημα, με αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι εργαζόμενοι έχουν ένα ενιαίο καθήκον. Μαζί με τον αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, ταυτόχρονα πρέπει να διεξάγουν αγώνα για την απαλλαγή τους απ' αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Αυτό αποτελεί βασική προϋπόθεση για να ανασάνει το κίνημα, να σηκώσει κεφάλι, να συσπειρώσει όλους τους εργαζόμενους. Είναι όρος για την ανασύνταξη και την αντεπίθεση του κινήματος, τη μαζικοποίηση των αγώνων, τον προσανατολισμό ενάντια στα μονοπώλια και το κράτος τους.
Ούτε ώρα χαμένη για την οργάνωση της 48ωρης απεργίας
Με τους μαζικούς μαχητικούς αγώνες μας, το προηγούμενο διάστημα οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιστήμονες, οι αγρότες, η νεολαία, όλοι μαζί, δείξαμε σε ένα βαθμό τη δύναμή μας, καταφέραμε να καθυστερήσουμε την κατάθεση του νόμου - λαιμητόμου. Δείχνει τη δύναμη των εργαζομένων, τη δύναμη της Λαϊκής Συμμαχίας. Χωρίς αυτούς τους αγώνες, τα μέτρα ήδη θα είχαν ψηφιστεί και σίγουρα θα ήταν χειρότερα.
Απαιτείται να εντείνουμε τις προσπάθειές μας, ώστε να δημιουργηθούν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις για μια μεγαλειώδη 48ωρη απεργιακή αναμέτρηση, που θα σηματοδοτήσει την αποφασιστικότητα όλων των εργαζομένων, να συγκρουστούμε με την αντιλαϊκή πολιτική ενάντια στο νόμο λαιμητόμο, τη φοροληστεία, τα «κόκκινα δάνεια», τα μέτρα εξόντωσης του λαού και ταυτόχρονα να κάνουμε καθαρή την απόφασή μας ο αγώνας αυτός να φτάσει μέχρι τέλος, μέχρι την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής