• Η εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση
  • Υποστελεχωμένη η Καρδιολογική Κλινική της Κοζάνης
  • Ο Γ. Χιωτίδης για την καρδιολογική κλινική
  • Ο. Σ. Λαμπρόπουλος για την καρδιολογική κλινική
  • Κοζάνη: Αφιέρωμα του ΚΚΕ στα 100 χρόνια από την Οκτωμβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση
  • Η σύσκεψη του Συντονιστικού Οργάνου στη Φλώρινα
  • Δήλωση Λ. Ιωαννίδη για τη διαπραγμάτευση για το χρέος της ΔΕΥΑΚ
  • SPOT DIADYMA 2017 32sec
  • Eκδηλώσεις για την ημέρα των ενόπλων δυνάμεων στην Κοζάνη
  • Ο Γιώργος Βαλής για τις τις δυνατότητες ρύθμισης οφειλών προς το Δήμο Κοζάνης

kozni.tv g2

PAFILIS 11 2016 WB 836x182 ANIM

pantelidis banner long new

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τα 70 χρόνια από το Σχέδιο Μάρσαλ: Ύμνοι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, για το σχέδιο, το ΝΑΤΟ, την έκθεση Πόρτερ και το δόγμα Τρούμαν (ήταν 26 Ιουνίου του 2017) !

κοζάνη, ειδήσεις, νέα, Πτολεμαΐδα Τοποθέτηση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής για τα 70 χρόνια από το Σχέδιο Μάρσαλ.

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας,

Σήμερα, 70 χρόνια μετά την εξαγγελία του, μνημονεύουμε το Σχέδιο που έλαβε το όνομά του από τον Υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Τζωρτζ Μάρσαλ. Τυπικά, το Σχέδιο Μάρσαλ αποσκοπούσε στην ευρωπαϊκή ανασυγκρότηση. Αλλά η ουσία ήταν πολύ διαφορετική. Από μόνο του, το Σχέδιο Μάρσαλ εξέφρασε μια νεωτερική μια καινοτόμα αντίληψη για την διεθνή πολιτική. Για να γίνει αντιληπτό το πώς λειτούργησε το Σχέδιο Μάρσαλ στο παγκόσμιο, αλλά και στο εγχώριο γίγνεσθαι, είναι αναγκαίο να θυμίσω τα προβλήματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Έτσι θα φανεί το μέγεθος της αλλαγής που επέφερε. Αλλά θα γίνουν αντιληπτά και τα μαθήματα από την εφαρμογή του, μαθήματα που πρέπει να μας προβληματίσουν στην τρέχουσα συγκυρία.

Η Δυτική Ευρώπη του 1947 ήταν εντελώς κατεστραμμένη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλες οι χώρες ήταν χρεωκοπημένες, ακόμη και η νικήτρια Μεγάλη Βρετανία. Ο πόλεμος είχε δημιουργήσει εκατομμύρια πρόσφυγες, 10 εκατομμύρια μόνον από τις ανατολικές πρώην γερμανικές περιοχές. Πρόσφυγες που προσπαθούσαν να επιβιώσουν μέσα στην καταστροφή, την ανέχεια, αλλά και τους δύο τρομερούς χειμώνες του 1945

- 46 και του 1946 - 47. Επισημαίνω ότι δεν υπήρχαν ούτε καν επαρκή

τρόφιμα: Οι λαοί της Ευρώπης σώθηκαν από τον λιμό μόνον χάρη στην ανθρωπιστική βοήθεια της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration).

Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι δεν υπήρχε προοπτική. Δεν υπήρχε ελπίδα. Σε πρώτο χρόνο, αυτή ήταν η βασική σκοπιμότητα του Σχεδίου Μάρσαλ. Έδωσε στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες κεφάλαια, κεφάλαια επαρκή, και έτσι άνοιξε το δρόμο για να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις. Να ξαναπάρει, κυρίως, μπροστά η ευρωπαϊκή παραγωγή, ώστε να υπάρχει μια ουσιαστική προοπτική ανάκαμψης των δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών.

Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να έρθουν. Στο εσωτερικό κάθε δυτικοευρωπαϊκής χώρας που ωφελήθηκε από το Σχέδιο Μάρσαλ, η απασχόληση αυξήθηκε ραγδαία, ενώ βελτιώθηκε κατακόρυφα και η παραγωγικότητα. Και βέβαια, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, χωρίς φτώχεια, είναι δυσκολότερο να υπάρξει διχόνοια. Η θεαματική βελτίωση των κοινωνικών δομών, αλλά και της ποιότητας ζωής των απλών πολιτών, έφερε εργασιακή ειρήνη. Η επιστημονική καινοτομία δημιούργησε καινούρια επαγγέλματα. Αναμορφώθηκε, σε πολλές ευρωπαϊκής χώρες η δημόσια διοίκηση. Επιταχύνθηκαν δημόσια έργα κοινής ωφελείας. Η βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσαλ πρόσφερε στις καχεκτικές ευρωπαϊκές οικονομίες ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας. Τους επέτρεψε να διατηρήσουν νομισματική και οικονομική σταθερότητα εν μέσω δράσεων που φυσιολογικά θα οδηγούσαν σε οικονομικό εκτροχιασμό. Δείγμα της εμπιστοσύνης που προήλθε από αυτή την κοσμογονία ήταν ότι οι Ευρωπαίοι άρχισαν να ξεπερνούν τις φοβίες τους. Φοβίες που είχαν προέλθει από τα αλλεπάλληλα σοκ υπερπληθωρισμού της δεκαετίας του ’30. Άρχισαν να επιστρέφουν τα χρήματά τους, τις καταθέσεις τους στις τράπεζες και με αυτόν τον τρόπο μπόρεσαν οι τράπεζες να χρηματοδοτήσουν κρατικές, αλλά και ιδιωτικές επενδύσεις.

Θα ήταν όμως λάθος να θεωρήσουμε ότι η σημασία του Σχεδίου Μάρσαλ εξαντλήθηκε μόνο στην παροχή κονδυλίων. Αυτή ήταν μια βασική προϋπόθεση για την υπέρβαση της κρίσης, αλλά το Σχέδιο Μάρσαλ έκανε κάτι πολύ πιο σημαντικό: Οδήγησε την Δυτική Ευρώπη σε μια νέα εποχή. 

Άλλαξε τα δεδομένα.

Τα προβλήματα της Ευρώπης του 1947 δεν ήταν μόνον οικονομικά. Ήταν επίσης πολιτικά, τολμώ να πω, ψυχοκοινωνικά. Η οικονομική κρίση, στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, έγινε τελικά κρίση της ίδιας της Δημοκρατίας, οδήγησε στην άνοδο των πολιτικών άκρων και εν τέλει στο ιστορικό φαινόμενο που ονομάστηκε «η εποχή των δικτατοριών». Η εποχή του φασισμού. Η εποχή του ολοκληρωτισμού. Οι λαοί της Ευρώπης, καθώς συνερχόντουσαν από την τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, χρειάζονταν μια νέα προοπτική: Μια ολοκληρωμένη απάντηση στο μείζον πρόβλημα, που είχε μείνει άλυτο από την εποχή της παγκόσμιας κρίσης. Και πάνω από όλα χρειάζονταν πίστη στο νέο κεφάλαιο της παγκόσμιας ιστορίας που μόλις άνοιγε. Την ανάγκη αυτή ανέφερε ρητά ο ίδιος ο Τζορτζ Μάρσαλ στην ιστορική ομιλία του, στις 5 Ιουνίου 1947, στην τελετή αποφοίτησης του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ: «Η θεραπεία συνίσταται στο σπάσιμο του φαύλου κύκλου και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των ευρωπαίων πολιτών στο οικονομικό μέλλον των χωρών τους και της Ευρώπης στο σύνολό της». Είναι μια φράση που μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει μόνο οικονομία. Υπάρχει πολιτική οικονομία. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς Μαρξιστής για να το καταλάβει.

Το Σχέδιο Μάρσαλ εισέφερε λοιπόν σε ένα συγκροτημένο όραμα ανάπτυξης που μπορούσε να διασφαλίζει σταθερότητα, αλλά και συνθήκες Δημοκρατίας. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή οι Η.Π.Α. ήταν μπροστά. Ήταν μπροστά γιατί είχαν καταφέρει να επιτύχουν εκεί όπου απέτυχε η Ευρώπη. Είχαν δηλαδή βρει τη λύση μέσα στο σκοτάδι της δεκαετίας του ’30. Το New Deal του Προέδρου Φραγκλίνου Ρούσβελτ είχε δημιουργήσει ένα νέο πρότυπο προοδευτικής διακυβέρνησης στη Δύση. Ένα μοντέλο το οποίο αντιμετώπισε τα αδιέξοδα του παλαιού καπιταλισμού και έφερε μια ουσιαστική κοινωνική προοπτική, στη δοκιμασμένη από την κρίση κοινωνία των Η.Π.Α.

Ήταν ακριβώς αυτό το νέο μοντέλο διακυβέρνησης που μεταλαμπάδευαν οι Αμερικανοί, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ, στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό απαίτησε υπερβάσεις από την πλευρά των ίδιων των Ευρωπαίων. Πάνω στα ερείπια του πολέμου στερεώθηκε για πρώτη φορά με πολιτικούς όρους η ιδέα μιας ενιαίας Ευρώπης, μιας Ευρώπης συνεργασίας και αλληλεγγύης.

Στηρίζοντας την ευρωπαϊκή αλληλεξάρτηση για τις ανάγκες της ανασυγκρότησης, το Σχέδιο Μάρσαλ πρόσφερε το σπόρο της ευρωπαϊκής ενοποίησης που βλάστησε μια δεκαετία μετά. Οι ευρωπαϊκές χώρες δεσμεύθηκαν από κοινού σε γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Το Σχέδιο Μάρσαλ δεν ήταν δάνειο. Ήταν μία γενναιόδωρη βοήθεια που χρηματοδότησαν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι. Δεν ήταν όμως ούτε ελεημοσύνη ούτε φιλανθρωπία. Ήταν ένα καλά σχεδιασμένο αναπτυξιακό σχέδιο. Με αυστηρές ρήτρες και χρονοδιαγράμματα. Το σύνολο των πόρων του Σχεδίου Μάρσαλ έπρεπε να εκταμιευθεί μέσα σε τέσσερα χρόνια με βάση ετήσιες αξιολογήσεις των συμφωνηθέντων έργων.

Απαιτούσε τεχνοκρατική διαχείριση. Υψηλού επιπέδου. Και χρειάστηκαν σοβαρές μεταρρυθμίσεις και σημαντικές οικονομικές και διοικητικές αναδιατάξεις για κάθε χώρα χωριστά, αλλά και για όλες μαζί, ώστε να ολοκληρωθεί με επιτυχία το όλο εγχείρημα. Ήταν με άλλο λόγια το πρώτο πρόγραμμα προσαρμογής της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Το Σχέδιο Μάρσαλ αποτύπωνε μια σαφή στρατηγική. Η στρατηγική αυτή προϋπέθετε ότι για να πετύχει μια τόσο μεγάλης κλίμακας ανανέωση, έπρεπε να επιχειρηθεί σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Έτσι και έγινε, με αποτέλεσμα να πυροδοτηθούν διαδικασίες που έμελλαν αργότερα να οδηγήσουν στο κίνημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Κυρίες και κύριοι,

Η πολιτική που υπέβαλε το Σχέδιο Μάρσαλ υπηρετήθηκε τόσο από τις Κεντροδεξιές όσο και από τις Κεντροαριστερές κυβερνήσεις των πρώτων μεταπολεμικών ετών. Έτσι συγκροτήθηκε μια πρώτη διακρατική συναίνεση που οδήγησε την Ευρώπη σε έναν κοινό στρατηγικό προσανατολισμό και τέθηκε και το πλαίσιο της σύγχρονης δυτικής φιλελεύθερης Δημοκρατίας για τα επόμενα 70 χρόνια.

Η τόλμη, η αποφασιστικότητα και η σημασία της ηγεσίας που πρόσφεραν εκείνη τη στιγμή οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, με ευγνωμοσύνη όλοι οι Ευρωπαίοι. Και ειδικά, φυσικά, εμείς οι Έλληνες. Μας διδάσκει, αυτή η πρωτοβουλία των Η.Π.Α. ότι μερικές φορές πρέπει τα πράγματα να τα βλέπεις από ψηλά. Μόνο έτσι μπορείς να τα αντιληφθείς στην ολότητά τους. Στο νέο, αισιόδοξο και ανοιχτό τοπίο που οικοδομήθηκε μέσα από τη συνεργασία της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, αναζήτησαν, φυσικά, τη θέση τους και νέα μέλη. Όπως η δική μας χώρα, η Ελλάδα, η οποία τότε ουσιαστικά ξεκίνησε την πορεία για την ένταξή της στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Με το Σχέδιο Μάρσαλ η Ελλάδα έγινε συστατικό μέρος της Δύσης. Τέθηκαν οι βάσεις που της επέτρεψαν να προσχωρήσει σύντομα και στο ΝΑΤΟ, αλλά και να συνδεθεί πολύ νωρίς με τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Θεμελιώθηκαν έτσι στρατηγικές επιλογές που αποδείχθηκαν μη αναστρέψιμες και εξαιρετικά ανθεκτικές στο χρόνο. Λόγω του Εμφυλίου, η Ελλάδα δεν πρόλαβε να αξιοποιήσει εγκαίρως όλα τα κονδύλια της ανασυγκρότησης. Παρόλα αυτά, η πρόοδος που συντελέστηκε ήταν εντυπωσιακή και οι συγκρίσεις απολύτως ενδεικτικές.

Η Ελλάδα του 1947 ήταν μια ρημαγμένη χώρα. Με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες, πάνω από μισό εκατομμύριο ψυχές. Όλες οι υποδομές είχαν καταστραφεί. Χιλιάδες παιδιά είχαν μείνει ορφανά. Περίπου 1 εκατομμύριο ήταν οι άστεγοι, η ανεργία μάστιζε. Στον οικονομικό τομέα όλα θύμιζαν πολεμική οικονομία με καλπάζοντα υπερπληθωρισμό, χρυσοφιλία, φοροδιαφυγή, μαύρη αγορά. Ασταθείς κυβερνήσεις, από τη Βουλή του 1946, διαδέχονταν η μια την άλλη. Και ο Εμφύλιος συνεχιζόταν, επισωρεύοντας και νέες καταστροφές.

Κείμενο αναφοράς για την εποχή είναι η Έκθεση του Αμερικανού οικονομολόγου Paul R. Porter για την ελληνική οικονομία, το Δόγμα Τρούμαν και την παροχή οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ένα κείμενο το οποίο πάντα αξίζει να το διαβάζουμε και σήμερα ακόμα με πολύ μεγάλη προσοχή. Ο Porter δεν δίστασε να επισημάνει ότι, χωρίς μαζική και αποτελεσματική ξένη βοήθεια, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει για πολύ ακόμα στον «ελεύθερο κόσμο». Και αν δεν κατέρρεε αμέσως, θα παρέπαιε για πολλά χρόνια καταδικασμένη σε έναν πόλεμο φθοράς που θα την απομάκρυνε μοιραία από τη Δύση σβήνοντας, επί της ουσίας, όλα τα κατορθώματα της σύγχρονης ιστορίας της.

Χάρη στο Σχέδιο Μάρσαλ αυτή η ζοφερή πιθανότητα αποσοβήθηκε. Με αναρίθμητα μικρά και μεγάλα έργα η ημιθανής οικονομία ανέκαμψε και η Ελλάδα μπόρεσε να ξεφύγει από την άβυσσο μιας οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Αξίζει τον κόπο να μπει κανείς λίγο στην πολύ όμορφη φωτογραφική έκθεση, έξω από αυτή την αίθουσα, για να θυμηθεί το εύρος των παρεμβάσεων που έγιναν στις ελληνικές υποδομές, αλλά και στην ελληνική βιομηχανία από το Σχέδιο Μάρσαλ. Αντιμετωπίστηκε η ανθρωπιστική καταστροφή που άφησαν πίσω ο Πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος. Ολοκληρώθηκαν μεγάλα έργα υποδομής, όπως στον τομέα της ενέργειας που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την μεταγενέστερη εκβιομηχάνιση ή στον τομέα της οδοποιίας, κάτι που τερμάτισε την απομόνωση ολόκληρων περιοχών, κυρίως της ορεινής Ελλάδας. Άλματα έγιναν στον τομέα της δημόσιας υγείας. Τότε, για παράδειγμα, ξεριζώθηκε η κατάρα της ελονοσίας από τη χώρα. Δημιουργήθηκαν σχολεία και διευρύνθηκε η πρόσβαση στην Παιδεία, εξέλιξη που αύξησε την κοινωνική κινητικότητα τα χρόνια που ακολούθησαν.

Τα προγράμματα του Σχεδίου Μάρσαλ επέφεραν μια δραματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του απλού πολίτη, σε μια χώρα που, τα προηγούμενα χρόνια, είχε περάσει μέσα από την κόλαση. Έγινε έτσι το Σχέδιο Μάρσαλ ο καταλύτης για μια μακρά ανοδική πορεία της Ελλάδας, η οποία για χρόνια αποτελούσε υπόδειγμα ανασυγκρότησης και οικονομίας που αναπτυσσόταν τη δεκαετία του ‘50 με τους υψηλότερους ρυθμούς στην Ευρώπη. Μια πορεία που κορυφώθηκε με την ένταξή της, όχι μόνο στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην Ε.Ο.Κ. και έβαλε την πατρίδα μας στο κλαμπ των ισχυρών χωρών της εποχής.

Το Σχέδιο Μάρσαλ εισέφερε τα μέγιστα στο λεγόμενο «ελληνικό οικονομικό θαύμα». Συνέβαλαν, όμως, σε αυτό και η προσπάθεια, αλλά κυρίως η θέληση, των Ελλήνων της γενιάς που βίωσε τον πόλεμο, να ξεφύγει από την πολλαπλή κρίση που βίωναν μετά τον Πόλεμο και να κάνουν ένα άλμα προς το μέλλον ως οργανικό και σημαντικό μέλος της Δύσης. Συνέβαλαν, επίσης, η υπευθυνότητα και η αίσθηση καθήκοντος που επέδειξαν οι Έλληνες πολιτικοί της εποχής εκείνης. Οι Έλληνες πολιτικοί που, σε πολλές περιπτώσεις, έθεσαν το στόχο της εθνικής ανασυγκρότησης και τον γεωστρατηγικό προσανατολισμό της χώρας πάνω από τη μικροπολιτική αντιπαράθεση.

Όλα αυτά μου δίνουν τη δυνατότητα να βγάλω ορισμένα συμπεράσματα. Η ανάπτυξη, επειδή ακριβώς είμαστε μικρή χώρα, μπορεί να έρθει μόνον μέσω της συμμετοχής στον κόσμο των εταίρων μας, των συμμάχων μας. 

Είναι αδύνατον να προκύψει σε συνθήκες απομόνωσης και αυτάρκειας, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι ρεαλιστικές επιλογές για μια μικρή χώρα, και μάλιστα στον σύγχρονο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της αλληλεξάρτησης. Επιπλέον, η ιστορία του Σχεδίου Μάρσαλ αποτυπώνει τις τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις επιτυχίας μιας μεταρρυθμιστικής προσπάθειας σε μια μικρή χώρα της Δύσης, όπως η Ελλάδα.

Η πρώτη προϋπόθεση είναι η παροχή τεχνογνωσίας και η προσαρμογή στα δυτικά πρότυπα διακυβέρνησης. Αυτό έκανε το Σχέδιο Μάρσαλ, αλλά δεν ήταν αρκετό.

Επίσης, κρίσιμη είναι η δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή αυτό που αποκαλούμε σήμερα «ιδιοκτησία του προγράμματος»: Κατά την εφαρμογή, αλλά και μετά το τέλος του Σχεδίου Μάρσαλ, εμφανίστηκε μια νέα γενιά πολιτικών στην Ελλάδα, που αγωνιούσαν να εφαρμόσουν τολμηρές αναπτυξιακές πολιτικές, στις οποίες ειλικρινά και βαθιά πίστευαν. Αυτό ήταν και τότε αναγκαίο, επειδή η μεταρρύθμιση δεν μπορεί ποτέ να γίνει δια της έξωθεν

επιβολής: Πήραμε την ώθηση, αλλά τα δεδομένα τα αλλάξαμε μόνοι μας. Το έκανε η γενιά των γονέων και των παππούδων μας, που παρέλαβε την Ελλάδα το 1949, μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, ως μια χώρα του περιθωρίου. Ως μια χώρα, που είχε υποστεί διαδοχικές καταστροφές από το 1922 ως το 1949, είναι η ίδια γενιά που παρέλαβε αυτή την Ελλάδα κατεστραμμένη και μας την παρέδωσε μέλος του σκληρού πυρήνα του δυτικού κόσμου.

Και τέλος, η τρίτη προϋπόθεση, για την επιτυχία μιας μεγάλης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας όπως ήταν το Σχέδιο Μάρσαλ, ήταν η συναίνεση του λαού στην προοπτική μιας μεγάλης αλλαγής. Μια κοινωνία που, ίσως επειδή είχε υποφέρει τόσο, ήταν αποφασισμένη να αλλάξει σελίδα. Χωρίς αυτή την ευρεία κοινωνική συναίνεση το εγχείρημα δεν θα μπορούσε να έχει πετύχει.

Πιστεύω ότι οι τρεις αυτές προϋποθέσεις πρέπει να συντρέξουν για να ξεφύγουμε από την σημερινή μας κρίση. Η κρίση μας έκανε όλους πιο ώριμους. Μας έδειξε τα όρια του λαϊκισμού ή μάλλον το δραματικό αδιέξοδο όπου αυτός οδηγεί. Από πλευράς αξιών, μεταρρυθμίσεις που πριν από χρόνια αποτελούσαν ταμπού, γίνονται πλέον αποδεκτές από την πλειονότητα των Ελλήνων ως αναγκαίο στοιχείο για να περάσουμε τη γέφυρα προς το μέλλον. Αλλά μένει σαφώς να γίνουν κι άλλα για να εκπληρώσουμε και τις τρεις προϋποθέσεις που θα μας επιτρέψουν να προκαλέσουμε μια πραγματική αναπτυξιακή έκρηξη στην πατρίδα μας. 

Μπορούμε όμως να το πετύχουμε και εγώ σε αυτή την κατεύθυνση θα δουλέψω.

Κυρίες και κύριοι,

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η Ιστορία δίνει «έτοιμες» τις λύσεις. Αποτελεί όμως πρώτη ύλη για σοβαρό προβληματισμό. Το Σχέδιο Μάρσαλ σχεδιάστηκε για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του καιρού του και το πέτυχε με τρόπο θαυμαστό. Η δική μας είναι μια άλλη εποχή, με διαφορετικές προκλήσεις. Θα πρέπει επομένως να δώσουμε εμείς τις δικές μας απαντήσεις.

Το Σχέδιο Μάρσαλ αφήνει όμως ως εγχείρημα μια σημαντική πολιτική και ιστορική παρακαταθήκη. Τις αρχές στις οποίες βασίστηκαν οι εμπνευστές του. Την ακριβή κατανόηση του κόσμου. Το καθαρό μυαλό. Την τόλμη. Το θάρρος να σκεφτούμε έξω από το κουτί, από το συνηθισμένο πλαίσιο. Τη συνεργασία και αλληλεγγύη των μελών της Δύσης. Την πίστη ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα, με εμπιστοσύνη στην ελεύθερη βούληση, στη Δημοκρατία, στη δημιουργικότητα.

Αυτή η πνευματική και ιδεολογική βάση στην οποία στηρίχθηκε το Σχέδιο Μάρσαλ, είναι πάντοτε εδώ. Και με αυτές τις θεμελιώδεις αρχές ως οδηγό μας, θα πετύχουμε και σήμερα. Θα προστατεύσουμε τον κόσμο μας, τον κόσμο της ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της δημιουργικότητας. Θα αντιμετωπίσουμε τις σύγχρονες απειλές, θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την κρίση και να προχωρήσουμε μπροστά. Η ιστορία του Σχεδίου Μάρσαλ θυμίζει από πού ξεκίνησε η Δύση και πόσο αλληλένδετες παραμένουν οι χώρες της στον σημερινό κόσμο. Εβδομήντα χρόνια μπορεί να φαίνονται πολλά στην πολιτική, αλλά είναι λίγα στην κοινή μας ιστορία.

Το Σχέδιο Μάρσαλ δείχνει επίσης πόση σημασία έχει η δυναμική παρουσία της Αμερικής στο παγκόσμιο στερέωμα, και, βέβαια στην περιοχή μας. 

Πόσο η Αμερική μπορεί να δώσει κατεύθυνση και, βέβαια, να προσφέρει ηγεσία.

Το Σχέδιο Μάρσαλ φανερώνει ότι η απεμπλοκή από το οικονομικό αδιέξοδο θέλει ενεργή παρέμβαση, σχέδιο και επένδυση στο μέλλον. Μια επένδυση που, τελικά, θα ανταποδοθεί από την ανάπτυξη που θα φέρει. Η παρέμβαση δεν μπορεί να εξαντλείται σε τυφλή λιτότητα. Όπως δεν μπορεί να είναι τιμωρητική ή να εμπεριέχει το στοιχείο της Επιτροπείας. Αντιθέτως, πρέπει να έχει στοιχεία αλληλεγγύης, αλλά και συνυπευθυνότητας.

Για εμάς τους Έλληνες, το Σχέδιο Μάρσαλ λειτουργεί ως επιβεβαίωση της ικανότητάς μας να ξεφύγουμε ακόμη και από τις πιο δύσκολες συνθήκες. 

Μας θυμίζει πως είμαστε ένας λαός με πίστη στην ελευθερία και τη Δημοκρατία. Ένας λαός προσηλωμένος στις αξίες της Ενωμένης Ευρώπης και του δυτικού κόσμου, του οποίου αποτελούμε δυνατό, περήφανο και ισότιμο μέλος. Πρόκειται για εθνικό κεκτημένο, για θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητάς μας που δεν χάνεται. Όπως δεν χάνεται και η εθνική μας προοπτική, η δυνατότητά μας να κερδίσουμε το μέλλον.

Αν η Ιστορία των τελευταίων εβδομήντα χρόνων μας προσφέρει μια πυξίδα, αυτή δείχνει ότι η χώρα μας δεν θα ανταπεξέλθει απλώς στις δυσκολίες μιας ακόμη σκοτεινής περιόδου, αλλά θα ξανανθίσει. Θα τα καταφέρουμε και πάλι. Το οφείλουμε στις επόμενες γενιές, αλλά και στους εαυτούς μας.

 

Δημοφιλή νέα...

Διαβάστε επίσης...

x

PAFILIS 001