Ο εγγονός μας ο Faizullah: «Τώρα είμαι καλά!»

κοζάνη, ειδήσεις, νέα, Πτολεμαΐδα Εννιά μέρες κράτησε τελικά η «προστατευτική φύλαξη» του ανήλικου πρόσφυγα Faizullah στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Γιαννιτσών.

Από χθες δεν «απολαμβάνει» πια, μόνος μέσα σ’ ένα κελί, αυτό το αγαθό της «προστασίας» και της «φύλαξης». «Τώρα είμαι καλά, χαρούμενος κι ευτυχισμένος», μου έγραψε χθες το απόγευμα από τη Δομή, στην οποία μεταφέρθηκε.

«Θέλεις να διαπιστώσεις πώς λειτουργεί η κοινωνία; Προσπάθησε να την αλλάξεις! Τότε θα δεις». Αυτή, περίπου, ήταν η συμβουλή του κοινωνιολόγου Robert Merton, που την έχω επαναλάβει πολλές φορές στον εαυτό μου (και ακόμη πιο πολλές στους φοιτητές και στις φοιτήτριές μου). Βιώσαμε την αλήθεια και τη σπουδαιότητα της παραπάνω παρατήρησης κι αυτή την εβδομάδα.

Στις 10 το πρωί της Δευτέρας ο αρμόδιος εισαγγελέας υπέγραψε την απόφαση μεταφοράς του παιδιού από τα κρατητήρια σε μια κατάλληλη δομή φιλοξενίας ανηλίκων. Προσδοκούσαμε ότι «σήμερα, το αργότερο αύριο, φεύγει». Όμως, έφυγε μόλις χθες.

Αν ήταν στην αποκλειστική ευθύνη και ευχέρεια των «αρμόδιων» παρακυβερνητικών οργανώσεων, θα ήταν ακόμη στα κρατητήρια, και ποιος ξέρει για πόσο καιρό.
Ήταν η προϊσταμένη της εισαγγελίας εκείνη που ενδιαφέρθηκε, ασχολήθηκε εντατικά όλες τις ημέρες και φρόντισε να οδηγηθεί η υπόθεση σε αίσιο τέλος.

Στο ενδιάμεσο διάστημα, τι δεν ακούστηκε!

«Μόνο συγγενείς πρώτου βαθμού επιτρέπεται να επισκεφτούν το παιδί». Το παιδί, που ακριβώς επειδή είναι ασυνόδευτο, χωρίς συγγενείς πρώτου βαθμού, βρέθηκε σε «καθεστώς προστατευτικής φύλαξης». Το οποίο καθεστώς με τη σειρά του δεν είναι κράτηση αλλά φύλαξη χωρίς κανενός είδους περιορισμούς.

Και μετά ψίθυροι από «καλά πληροφορημένους ανθρώπους», που πρόκεινται στην κυβέρνηση, ότι «δεν πρόκειται να αφεθεί ελεύθερο διότι (δήθεν) υπάρχει ποινική δίωξη σε βάρος του και, επιπλέον, αμφισβητείται ότι είναι ανήλικο». 
Κι αυτά παρά το γεγονός ότι στις σχετικές ερωτήσεις του δικηγόρου μας τα διαψεύδαν επίσημα και κατηγορηματικά η εισαγγελία και η ασφάλεια. 
Το μήνυμα ήταν: «άδικα ασχολείστε μαζί του και χάνετε τον χρόνο σας, δεν πρόκειται να καταφέρετε τίποτε, κανένας δεν είναι σε φυλακές και κρατητήρια αν δεν έχει κάνει κάτι».

Την Παρασκευή με ειδοποίησαν για τα παραπάνω οι αλληλέγγυες φίλες της περιοχής. Ομολογώ ότι, παρόλη την αισιοδοξία που εξέφρασα απέναντί τους, κι ο ίδιος φοβήθηκα, μήπως «κάτι μαγειρεύεται», ώστε να δικαιολογηθεί η αρχική αντικοινωνική και αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά απέναντι στο παιδί. 
Κι έκανα επίσης τη σκέψη, μήπως κάτι τέτοιο είχε ειπωθεί και σ’ εκείνο (αν και στο αστυνομικό τμήμα ήταν καλοί μαζί του), γιατί τα μηνύματα και τα λόγια του στο τηλέφωνο με κάθε μέρα γίνονταν όλο και πιο απελπισμένα.

«Ο κόσμος βρίσκεται στο τέλος του, αυτοκτονεί» ήταν ένα από τα μηνύματα που μας κράτησε ξάγρυπνους και, συνειδητά, σε διαρκή επικοινωνία μαζί του. «Είναι εκατοντάδες οι άνθρωποι που βρίσκονται στο πλευρό σου, και φυσικά θα νικήσουμε -Άλλωστε, εγγονός μας είσαι πια, δεν πρόκειται να σ’ αφήσουμε», του έγραψα.

Φαίνεται ότι το να αποχτά παππού και γιαγιά σε τέτοιες στιγμές δίνει δύναμη στο «εγγόνι», μα και ο «παππούς» και η «γιαγιά» αποκτώντας εγγόνι ανανεώνουν την αποφασιστικότητά τους. “Venceremos”, αλληλοδιαβεβαιωθήκαμε η Sigrid κι εγώ, όπως κάναμε πριν πενήντα χρόνια, και, σκάζοντας στα γέλια, διαλύσαμε πρόσκαιρα ανησυχίες κι αμφιβολίες.

Το Σάββατο το πρωί ετοιμαζόμασταν να πάμε στα Γιαννιτσά, με απλωμένο το ζωνάρι για καυγά αν προσπαθούσε κανείς να μας απαγορεύσει την επίσκεψη. Στην πόρτα μάς πρόλαβε το τηλεφώνημά του: «Είμαι ΕΞΩ από την αστυνομία. Φεύγουμε, μην έρχεστε!».
«Να μας στείλεις την ακριβή τοποθεσία σου, για να έρθουμε εκεί που είσαι, να βγούμε να πάμε για παγωτό, να γλεντήσουμε την επιτυχία» του είπαμε και στηθήκαμε να περιμένουμε.

Πέρασαν πολλές ώρες και μετά ήρθε το μήνυμα «ήμουν πολύ απασχολημένος, είχαμε δραστηριότητες, τώρα είμαι καλά, χαρούμενος κι ευτυχισμένος». Και συνόδευε το μήνυμα με φωτογραφίες του στο καινούριο του σπίτι.

Επίλογος
Έτσι είναι τα εγγόνια, σε κινητοποιούν, πότε σε κάνουν ν’ ανησυχείς και πότε να χαίρεσαι, προσδοκάς τη συντροφιά τους για να γλεντήσεις κάποια ευχάριστο γεγονός μαζί τους αλλά εκείνα σε στήνουν γιατί βγήκαν με τις παρέες τους, και εκεί που πας να θυμώσεις σε ανταμείβουν με τρεις φωτογραφίες. Τις αναρτώ εδώ για όλους και όλες που συμπαραστάθηκαν στο Faizullah όλες αυτές τις μέρες.

Όμως, ιδιαίτερα οι μικρές επιτυχίες υποχρεώνουν να βλέπουμε κάθε φορά το πραγματικό μέγεθος του κοινωνικού προβλήματος που βρέθηκε μπροστά μας.

Εκατοντάδες είναι οι Faizullah σε κρατητήρια και σε χώρους με αναξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης στη χώρα μας. 
Έχουμε δικαίωμα να δώσουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να τους ξεχάσουμε έστω και μια μέρα;

 

Από το fb του 

Γιώργος Τσιάκαλος

 

 

www.kozani.tv - www.ptolemaida.tv

 

Δημοφιλή νέα...

Διαβάστε επίσης...

x

music art banner 230x230