Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Ένα πολιτικό όνειδος (Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος)
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του ξεσαλώνουν υπέρ του διεθνή Τραμπούκου, μετά τα χειροκροτήματα στους ναζί του Αζόφ, μετά τα σφιχταγκαλιάσματα με τον γενοκτόνο Νετανιάχου
, έσυραν πια την χώρα και στο όνειδος της απροκάλυπτης συστράτευσης με τους γκάνγκστερ του Λευκού Οίκου, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων την ρήση ακόμα κι εκείνου του “εθνάρχη” τους, του Βενιζέλου, που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι μικρή χώρα για να διαπράττει μεγάλες ατιμίες.
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του ξεσαλώνουν κατά των αγροτών, τους συκοφαντούν, τους ελεεινολογούν, τους γκαιμπελίζουν, τους τραμπουκίζουν.
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του ξεσαλώνουν κατά του ελληνικού λαού, τον λεηλατούν, τον φοροληστεύουν και απο πάνω πανηγυρίζουν κιόλας για τα ματωμένα τους πλεονάσματα που στο 11μηνο του 2025 εκτινάχτηκαν στα 12,7 δις, δηλαδή 5 δις (!) πάνω κι από αυτά που είχαν προυπολογίσει να βουτήξουν.
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του με την διαχείριση του εγκλήματος των Τεμπών έχουν βιάσει κάθε έννοια ανθρωπιάς, με την δυσωδία των υποκλοπών έχουν βιάσει κάθε έννοια δημοκρατίας, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν βιάσει κάθε έννοια αξιοπρέπειας.
Οσοι στηρίζουν μια τέτοια κυβέρνηση – πολιτικό όνειδος είναι εξίσου υπόλογοι μαζί της. Είναι εξίσου συνένοχοι μαζί της. Οποιοι κι αν είναι, όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι δουλειά κι αν κάνουν, σε όποια κοινωνική τάξη κι αν ανήκουν.
Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση η ευθύνη περνά στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Που έχει την υποχρέωση να αναμετρηθεί με το “πρέπει” της απαλλαγής από αυτό το πολιτικό μίασμα. Δημοκρατικά και πλειοψηφικά.
Σημείωση και ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΗ (με κεφαλαία):
Η πορεία απαλλαγής από το πολιτικό μίασμα δεν μπορεί να έχει σημαία “το λιγότερο κακό” και τα εκάστοτε συμπληρώματά τους γιατί αυτό είναι που φέρνει κάθε φορά το επόμενο χειρότερο.
Δεν μπορεί να έχει σαν “εναλλακτική” την ίδια συστημική γλίτσα του αμερικανοτσολιαδισμού και του ευρωατλαντισμού, με τον Μανωλιό να βάζει τα ρούχα του αλλιώς.
Η πορεία απαλλαγής από το πολιτικό μίασμα και τα ομοειδή του, δεν θα υπάρξει με όρους ηθικού προτάγματος ή πολύ περισσότερο με προπέτασμα – φύλλο συκής της μαυρίλας την ηθικολογία, και δεν θα είναι τέτοια αν δεν στοχεύει στην Ελλάδα της αναδημιουργίας, χωρίς εκμεταλλευτές και καταπιεσμένους, με την ανατροπή της υλικής βάσης που γεννά το όνειδος του πολιτικο-κοινωνικού εποικοδομήματος, με παραγωγικές σχέσεις που θα εξορίζουν τους νταβατζήδες, εγχώριους και ξένους.
Ο αγώνας για λαϊκή εξουσία στο έδαφος μιας λαϊκής οικονομίας, δημοκρατικό επίτευγμα ενός αποφασισμένου και οργανωμένου λαού – μοναδική εγγύηση για την οικοδόμηση του αδιαπέραστου τείχους που θα του επιτρέπει και να διεκδικήσει και να επιβάλλει το δίκιο του – παίρνει, πλέον, και χαρακτήρα κάθαρσης.
ΠΗΓΗ:www.imerodromos.gr