Σκοταδιστικές απόψεις Καρυστιανού για το δικαίωμα στις αμβλώσεις - «Θέματα που επηρεάζουν την κοινωνία μας μπορούν να λύνονται με δημόσια διαβούλευση»

Το απόλυτο δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση έχει απαντηθεί και λυθεί με κάθε επιστημονικό και ανθρωπιστικό πλαίσιο, τόσο από τη νομική επιστημονική προσέγγιση

των ανθρώπινων δικαιωμάτων όσο από την ιατρική επιστημονική προσέγγιση. 

Γι’ αυτό και κάθε σχετικοποίηση αυτού του δικαιώματος  δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο πέρα από καθαρός σκοταδισμός. 

Οι απόψεις που ανέπτυξε, σε σημερινή της συνέντευξη (στο OPEN) η Μαρία Καρυστιανού,  είναι απολύτως σκοταδιστικές  και ανάρμοστες, υπό όποια ιδιότητά της και αν τις δικαιολογεί η ίδια. Πολύ περισσότερο υπό το πρίσμα της επιστημονικής της ιδιότητας, την οποία μάλιστα επικαλέστηκε. 

Είναι, όμως, και επικίνδυνες όταν τις διατυπώνει ως μέλος ενός “κινήματος” σήμερα και “πολιτικού κόμματος” αύριο, που θα “διεκδικήσει” να “κυβερνήσει”, όπως άλλωστε είπε στην ίδια συνέντευξη. 

«Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα των αμβλώσεων γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, δικό της είναι το σώμα, αλλά και τα δικαιώματα του εμβρύου. Εγώ είμαι παιδίατρος και διχάζομαι, δεν μπορώ να τα ιεραρχήσω», σχολίασε αναπαράγοντας απόψεις που γυρίζουν τα δικαιώματα της γυναίκας σε πολύ σκοτεινές εποχές. 

«Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει βεβαίως για το σώμα της, όμως στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει ένα άλλο ηθικό θέμα που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Δεν έχει σημασία τι λέω εγώ ή τι πιστεύετε εσείς. Στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία, οι περισσότεροι θα έχουν καλύτερη άποψη και γνώμη και είναι πιο δημοκρατικό. Μιλάμε για μια ζωή που μόλις γεννάται. Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση να τα βλέπω τα πράγματα φροντίζοντας και τη ζωή που μόλις έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας πλήρως και το δικαίωμα της γυναίκας», πρόσθεσε. 

Να θυμίσουμε πως τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε … ψηφοφορία, δεν αποδίδονται εάν και εφόσον το θελήσουν “πλειοψηφίες”, ούτε τίθενται σε “διαβούλευση”. Είναι, δε, εξαιρετικά επικίνδυνο, να παρουσιάζεται η “διαβούλευση” για τα ανθρώπινα δικαιώματα ως “δημοκρατία”! 

Η ίδια η εγκυμοσύνη δεν είναι απλώς μια βιολογική διαδικασία, αλλά μια εμπειρία με βαθιές ψυχολογικές και κοινωνικές συνιστώσες. Για πολλές γυναίκες, η απόφαση να τερματίσουν μια εγκυμοσύνη συνδέεται με τη βία, με οικονομικές δυσκολίες, προσωπικούς στόχους ή προβλήματα υγείας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO, 2022) τονίζει ότι το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για την εγκυμοσύνη της είναι αδιαπραγμάτευτο και ότι οι περιορισμοί στις αμβλώσεις δεν οδηγούν σε μείωσή τους αλλά σε αύξηση της καταφυγής σε επικίνδυνες και μη ασφαλείς μεθόδους για αυτές.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, σε ετήσια βάση πραγματοποιούνται πάνω από 25 εκατομμύρια μη ασφαλείς αμβλώσεις οι οποίες συχνά οδηγούν σε θάνατο, σε σοβαρές βλάβες στην υγεία των γυναικών ή και σε αναπηρίες. Το σύνολο των θανάτων προκύπτουν σε χώρες με νόμους που θέτουν περιορισμούς στις αμβλώσεις/ που τις επιτρέπουν μόνο σε πολύ ειδικές περιπτώσεις.  Επίσης σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, «περίπου 47.000 γυναίκες πεθαίνουν κάθε χρόνο ως αποτέλεσμα της μη ασφαλούς άμβλωσης»

Στην ελληνική έννομη τάξη, από το 1986 η διακοπή της κύησης είναι ελεύθερη τους 3 πρώτους μήνες, ενώ έως τους 6 μήνες μπορεί να διενεργηθεί εφόσον έχει διαπιστωθεί σοβαρή ανωμαλία του εμβρύου. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να διενεργηθεί οποτεδήποτε έως τη γέννηση, εφόσον κινδυνεύει η ζωή της εγκύου ή προκειμένου να αποφευχθεί σοβαρός κίνδυνος για την υγεία της.

Σε κάθε περίπτωση:

Οταν η κυρία Καρυστιανού “διχάζεται” όσον αφορά το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, ένα αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα (“διαπραγματεύσιμο” μόνο στα μυαλά των σκοταδιστών και ισοπεδωμένο μόνο από φασιστικές εξουσίες όπως αυτές της Πολωνίας μέχρι τις Πολιτείες που λατρεύουν τον Τραμπ στην Αμερική), και όταν αμφισβητεί το δικαίωμα της άμβλωσης με δημοκρατικοφανείς προφάσεις (“να αποφασίσει η κοινωνία”) και επιστημονικοφανείς όρους (“ως παιδίατρος κλπ, κλπ”), κάνει πολιτική δήλωση.

Και η πολιτική της δήλωση, πέραν της απόλυτης άγνοιας ή και ασέβειας απέναντι στους αγώνες για την κατοχύρωση ενός ανθρώπινου δικαιώματος (εν προκειμένω της άμβλωσης), προδίδει έναν βαθύτερο μεσαιωνισμό: Εκείνον που δεν αντιλαμβάνεται ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε “διαβούλευση”, δεν είναι ζήτημα “πλειοψηφιών”, είναι κατακτήσεις που εγγυώνται τις κοινωνικές ελευθερίες μέσα από την προάσπιση της κάθε ατομικής ελευθερίας, ξεχωριστά.

Η πολιτική δήλωση της κυρίας Καρυστιανού είναι αποκαλυπτική όσο και συμβατή με την μέχρι τώρα αδιάψευστη εμπειρία πως πίσω από τις διακηρύξεις του τύπου “ούτε αριστερά – ούτε δεξιά” κρύβεται πάντα – και συνήθως σε ακραίες εκφάνσεις της – η δεύτερη.

ΠΗΓΗ: www.imerodromos.gr