Δημήτρης Βαβλίαρας: Το ούτε αριστερά και ούτε δεξιά, εμένα με φοβίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο...
Δημήτρης Βαβλίαρας:
"Για μεγάλο διάστημα δεν σχολίαζα τίποτα στα πολιτικά, ούτε για το κόμμα Καρυστιανού…
Θα πω όμως τη γνώμη μου αυτή τη φορά.
Αν το καινούργιο που έρχεται είναι να γυρίσουμε στο 1970 καλύτερα με το παλιό. Επίσης το ούτε αριστερά και ούτε δεξιά εμένα με φοβίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όπως με φοβίζει ένας άνθρωπος που λέει δεν υπάρχει ιδεολογία και δεν τον εκφράζει τίποτα. Όλοι μας κάτι πιστεύουμε ανεξάρτητα αν πάμε να ψηφίσουμε ή όχι. Ξέρω πολλούς που δεν πάνε να ψηφίσουν ( και είναι τύχη για τους υπόλοιπους ) γιατί αν πήγαιναν να ψηφίσουν θα ήταν χειρότερα για όλους μας. Οπότε αυτό που είπε η κυρία Καρυστιανού ότι δεν την είχε εκφράσει τίποτα, ανήκε όμως στον συντηρητικό χώρο και δεν πήγαινε να ψηφίσει, εμένα δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Μάλλον μου λέει πολλά αλλά δεν είναι ώρα για τόσο μεγάλη ανάλυση… Ούτε με εκφράζει η τοποθέτηση της ότι όλοι είναι ίδιοι και όσοι εκλέχθηκαν μέχρι τώρα δεν κάνουν. Δεν είναι καθόλου ίδιοι όλοι. Αυτή η ισοπέδωση και ο μηδενισμός και το ότι τώρα έρχεται το άφθαρτο δεν ισχύει.
Το ότι ένα τραγικό γεγονός σε έκανε να ξυπνήσεις και να θες να ασχοληθείς με τα κοινά δεν σημαίνει ότι πριν από σένα δεν υπήρχαν άνθρωποι που ασχολούνταν και έδιναν το είναι τους. Πριν το έγκλημα των Τεμπών χιλιάδες άλλα εγκλήματα είχαν λάβει χώρα με πολλούς άλλους συνανθρώπους, εξαιτίας διάφορων πολιτικών, να έχουν χάσει τη ζωή τους. Και υπήρχαν άνθρωποι που για αυτούς τους ανθρώπους βγήκαν στο δρόμο βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που βγήκαν στο δρόμο και για τα Τέμπη. Οι ίδιοι άνθρωποι που πάλευαν χρόνια για να μη συμβούν τα Τέμπη. Και πολλοί από αυτούς είχαν εκλεγεί με κάποιο κόμμα και είχαν κάποια θέση κάποτε στη ζωή τους. Σε όλα τα κόμματα υπήρχαν. Κι αυτούς τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι;
Αυτό που θέλουμε είναι άνθρωποι που παλεύουν για τον άνθρωπο ακόμα και όταν όλη η ζωή τους είναι τέλεια αλλά βλέπουν τον πόνο του άλλου και δεν τον αντέχουν. Αυτό που θέλουμε είναι κοινωνίες όπου θα σεβόμαστε τον άλλο, τις επιλογές του και τη ζωή του. Θέλουμε κοινωνίες χωρίς φτώχεια, χωρίς ρατσισμό, χωρίς παρωπίδες. Θέλουμε ανθρώπους που παλεύουν για την ειρήνη. Θέλουμε ανθρώπους που πέφτουν στη φωτιά για τον συνάνθρωπο ακόμα κι αν η φωτιά δεν πρόκειται να αγγίξει τους ίδιους ποτέ. Και όλα αυτά που γράφω είναι ιδεολογία, είναι πολιτική στάση. Θέλουμε η γυναίκα να αποφασίζει μόνη για το σώμα της χωρίς αστερίσκους. Και αυτό είναι ιδεολογία. Θέλουμε τα ποτάμια και οι λίμνες μας να παραμείνουν καθαρά, όπως και τα βουνά μας. Και αυτό είναι ιδεολογία και πολιτική στάση. Πολιτική στάση είναι όταν η κρατική βία σκότωνε ένα παιδί 16 χρονών κάποιος πίστευε ότι το θέμα δεν τον αφορούσε και δεν έκανε έστω μια ανάρτηση. Πολιτική στάση είναι όταν η ζωή του Νίκου Ρωμανού κατακρεουργείται από το κράτος και κάποιος επιλέγει να το προσπεράσει γιατί δεν τον αγγίζει. Τι σημαίνει λοιπόν πάμε όλοι μαζί χωρίς ιδεολογία και πολιτικές θέσεις; Να πάει μαζί ο ψαράς με αυτόν που θέλει να βάλει πλωτά φωτοβολταικά στη λίμνη; Ο βιομήχανος με τον εργάτη; Ο θύτης με το θύμα; Ο μετανάστης με τον ρατσιστή; Ο χουντικός μαζί με αυτόν που πάλευε για τη δημοκρατία;
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα όλων των συγγενών των Τεμπών για δικαίωση. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε αγώνα που δίνει κάθε άνθρωπος για να κερδίσει τη ζωή του και να γίνει ο κόσμος πιο ασφαλής και πιο δίκαιος.
Και πιο πολύ στέκομαι δίπλα στον Παύλο Φύσσα και υποκλίνομαι στη σύντομη ζωή που έζησε επειδή ακριβώς ήθελε οι ζωές των ανθρώπων να έχουν αξία, όλων των ανθρώπων. Και θυσίασε τη δική του ζωή για να μπορούμε να αναπνέουμε λίγο καλύτερα… Γιατί αυτός και τόσοι άλλοι σαν κι αυτόν πάλεψαν με το θηρίο ενώ το θηρίο δεν ήταν στην πόρτα τους αλλά στην πόρτα κάποιων συνανθρώπων μας…
Η κυρία Καρυστιανού είχε και έχει κάποια ιδεολογία και φαίνεται από τον λόγο της. Πολιτικά ήμαστε σαφέστατα απέναντι της. Ηθικά, ανθρώπινα και μέχρι τη δικαίωση όλων των συγγενών των Τεμπών δίπλα της και δίπλα τους…
-Δημήτρης Βαβλίαρας