Δρόμοι-παγίδες για τους εργαζόμενους: Όταν η καθημερινή μετακίνηση γίνεται ρίσκο ζωής (Γράφει η Τάνια Ώττα)

Για χιλιάδες εργαζόμενους στην ελληνική περιφέρεια, η εργάσιμη ημέρα δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στον χώρο εργασίας. Ξεκινά και τελειώνει στον δρόμο.

Σε επαρχιακούς άξονες εγκαταλελειμμένους, κακοσυντηρημένους, χωρίς επαρκή φωτισμό, με επικίνδυνες στροφές, φθαρμένο οδόστρωμα και ελλιπή ή ανύπαρκτη σήμανση. Δρόμους που δεν συγχωρούν το λάθος — ιδιαίτερα όταν αυτό προκύπτει από εξάντληση.

Η πραγματικότητα στην περιφέρεια είναι αμείλικτη. Οι θέσεις εργασίας στα χωριά έχουν σχεδόν εκλείψει. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να μετακινούνται καθημερινά προς τις πόλεις για να εργαστούν, χωρίς όμως να μπορούν να ζήσουν σε αυτές. Τα εξωφρενικά ενοίκια, το αυξημένο κόστος ζωής και οι χαμηλοί μισθοί καθιστούν τη μετεγκατάσταση αδύνατη. Έτσι, η καθημερινή μετακίνηση δεν είναι επιλογή — είναι μονόδρομος.

Σαν να μην έφτανε η επικινδυνότητα των δρόμων, προστίθεται και το οικονομικό βάρος των διοδίων. Ο εργαζόμενος με τον κατώτατο ή χαμηλό μισθό καλείται να πληρώνει για να πάει στη δουλειά του. Όχι για άνεση, όχι για πολυτέλεια, αλλά για πρόσβαση στην εργασία του. Ένα ακόμη χαράτσι που αγνοεί την κοινωνική πραγματικότητα και ακυρώνει κάθε έννοια δικαιοσύνης.

Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο και επικίνδυνο: εξαντλημένοι οδηγοί, μετά από πολύωρη εργασία, επιστρέφουν νύχτα σε σκοτεινούς δρόμους, με επικίνδυνα σημεία που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν διορθώνει. Η κόπωση, το άγχος και η οικονομική πίεση μετατρέπουν τη μετακίνηση σε ρίσκο ζωής — όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για κάθε χρήστη του οδικού δικτύου.

Κι όμως, η οδική ασφάλεια εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως τεχνικό ζήτημα. Δεν είναι. Είναι βαθιά κοινωνικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα ισότητας, αξιοπρέπειας και προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Όταν η περιφέρεια εγκαταλείπεται, οι υποδομές απαξιώνονται και το κόστος μετακυλίεται στον πιο αδύναμο, το μήνυμα του κράτους είναι σαφές: η ασφάλεια δεν είναι για όλους.

Οι επαρχιακοί δρόμοι δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζονται συντήρηση, φωτισμό, ουσιαστικές παρεμβάσεις στα επικίνδυνα σημεία και πολιτικές που να αναγνωρίζουν ότι η μετακίνηση προς την εργασία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα. Γιατί κανείς δεν θα έπρεπε να ρισκάρει τη ζωή του απλώς για να πάει στη δουλειά του.

Τάνια Ώττα