ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ: "δεν πάει άλλο"...
"δεν πάει άλλο"...
Η φράση «επέλεγαν τη νυχτερινή βάρδια για να μπορούν να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο το πρωί» αποτυπώνει με αβάσταχτη καθαρότητα τη σύζευξη πατριαρχίας και ταξικής ανισότητας, την έμφυλη καταπίεση με την εργασιακή εκμετάλλευση, το τι σημαίνει διπλή βάρδια, γιατί η νυχτερινή βάρδια ήταν η δεύτερη, είχε προηγηθεί η αθέατη, υποτιμημένη και απαξιωμένη πρώτη βάρδια της φροντίδας. Την ημέρα η δουλειά στο σπίτι και τη νύχτα η δουλειά στο εργοστάσιο. Πουθενά προσωπικός χρόνος, πουθενά επαρκής χρόνος για ξεκούραση, για χαλάρωση, για ψυχαγωγία, για αναψυχή.
Αυτό όμως δεν είναι «επιλογή». Το να έχεις 24 ωρη λειτουργία σε μια βιομηχανία που παράγει μπισκότα, ναι είναι επιλογή με γνώμονα την κερδοφορία. Το να δουλεύεις τη νύχτα στη βιομηχανία που παράγει μπισκότα δεν είναι επιλογή. Είναι καταναγκασμός που βαφτίζεται «επιλογή» στο αντεστραμμένο λεξιλόγιο του νεοφιλελευθερισμού. Είναι η αγριότητα της επιβίωσης που έχει και μιαν απαράγραπτη έμφυλη πτυχή σ’ ένα κράτος θεσπισμένης αφροντισιάς, που έχει αποσυρθεί από οποιαδήποτε υποχρέωση προστασίας των ανθρώπων, που έχει πλήξει σε αδιανόητο βαθμό τα εργασιακά δικαιώματα και τις συλλογικές μορφές διαπραγμάτευσης ανοίγοντας έναν απέραντο χώρο εργοδοτικής αυθαιρεσίας, που έχει διαλύσει τα δίκτυα κοινωνικής αρωγής και τις υπηρεσίες προάσπισης του δημόσιου συμφέροντος, που δοξολογεί νυχθημερόν τη μητρότητα αλλά δεν κάνει τίποτα για να υποστηρίξει έμπρακτα τις γυναίκες που είναι μητέρες, ώστε να μην χρειάζεται να κάνουν τη διπλή βάρδια εξαντλώντας τις αντοχές τους.
Όχι δεν ήταν «επιλογή». Δεν είχαν άλλη επιλογή, όπως δεν έχουν πολλές γυναίκες ταξικά μη προνομοιούχες που τα σώματα τους σμπαραλιάζονται, γίνονται αναλώσιμα και θυσιάσιμα. Σώματα που φροντίζουν αλλά δεν φροντίζονται και μια νύχτα εξοντώνονται στη γραμμή παραγωγής ενός εργοστασίου που «μύριζε υγραέριο εδώ και κάποιες μέρες».
Και κάπου πρέπει να πούμε ότι δεν πάει άλλο. Γιατί όντως δεν πάει άλλο.
ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ