Ο πατριώτης Σμαραγδής και "οι αριστεροί (που) είναι ενάντια στην πατρίδα..." (Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος)

Ο σκηνοθέτης Σμαραγδής, με τελευταίο του μεγαλούργημα την ταινία “Καποδίστριας”, εμφανίστηκε στην τηλεόραση με έναν αντάξιό του συνομιλητή (τον Λιάγκα)

 και ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του δεύτερου να εξηγήσει γιατί δεν αρέσει η ταινία του στην… “αριστερίλα” (είπαμε, Λιάγκας είναι αυτός), ισχυρίστηκε ότι επειδή έπαψε να είναι αριστερός (συνεπώς, ο Σμαραγδής, κάποτε, στο μυαλό του, ήταν αριστερός…) έκτοτε οι αριστεροί τον εχθρεύονται καθότι εκείνος είναι πατριώτης και θρήσκος άνθρωπος ενώ “οι αριστεροί είναι ενάντια στην πατρίδα…” και γι’ αυτό τον πολεμούν.

Εχουμε και λέμε:

1. Φανταζόμαστε ο δημοκράτης Σμαραγδής αναγνωρίζει το δικαίωμα στους ανθρώπους (αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους, απολίτικους και πολιτικοποιημένους) να τους αρέσει ή να μην τους αρέσει μια ταινία, μια θεατρική παράσταση, ένα τραγούδι ή ένας πίνακας. Επίσης, φανταζόμαστε, να τους αναγνωρίζει το δικαίωμα να λένε πότε τους αρέσει ή πότε δεν τους αρέσει το οτιδήποτε.

2. Κάνοντας χρήση αυτού μας του δικαιώματος δηλώνουμε ότι για τα γούστα μας, σε αντίθεση με τα γούστα όσων τις θεωρούν… αριστουργήματα, οι ταινίες του Σμαραγδή (κι εδώ αφήνουμε κατά μέρος τόσο το “ιστορικά” ανερμάτιστο όσο και το εμβατηριωδώς “εθνοσωτήριο” από το οποίο δεν ξεχωρίζει αν ό,τι βγαίνει στο πανί είναι μαυρίλα ή αφέλεια) είναι κινηματογραφικά γελοίες και παιδαριώδεις. Συνιστούν ένα δραματουργικό… δράμα.

Το μόνο “εκπληκτικό” που έχουν (από τον Ελ Γκρέκο και τον έρμο τον Καφάβη που ο Σμαραγδής τον… μούγκανε μέχρι τον Βαρβάκη – “δημιουργήματα” που υποβάλαμε τον εαυτό μας στην δοκιμασία να τα δούμε) είναι η σκηνοθετική και ενίοτε σεναριακή αταλαντοσύνη τους. Τόση αταλαντοσύνη που δεν “μοντάρεται” ακόμα κι αν υποκριτικά μαζεύονταν όλοι οι Μάρλον Μπράντο του κόσμου για να την γιατρέψουν. Δεν έχουμε καμια αμφιβολία, δε, ότι αυτά τα μόνιμα “χαρίσματα” του Σμαραγδή θα ξεχειλίζουν και στο νέο του πόνημα (που επειδή κι ο μαζοχισμός έχει όρια, δηλώνουμε ευθαρσώς ότι αποκλείεται να υποβληθούμε στο μαρτύριο να δούμε).

3. Ο Σμαραγδής με βάση όσα είπε στον τετραπέρατο συνομιλητή του αποδίδει αυτή μας την προσέγγιση όχι στην εκτρωματική ανεπάρκειά του, αλλά στην… απάτριδη “αριστερίλα” μας, που πάει κόντρα, για λόγους ιδεολογικούς και όχι αισθητικούς, σε έναν εμπνευσμένο άνθρωπο, όπως αυτός, επειδή είναι δεξιός πατριώτης…

Αφού, όμως, ο κατά δήλωσή του πρώην “αριστερός” μπήκε στη σφαίρα των… κοινωνικών φρονημάτων (!) για να απαντήσει σε κινηματογραφικές κριτικές (για τόσο πρώην “αριστερό” μιλάμε…), την επόμενη φορά που θα συναντηθεί με τον Λιάγκα του, θα πρέπει να εξηγήσουν:

• Γιατί (και) στους αριστερούς αρέσει ο Χατζιδάκις; Ηταν λιγότερο… πατριώτης ο Χατζιδάκις από τον Σμαραγδή, γι’ αυτό το ΚΚΕ γιόρτασε τα 90χρονά του το 2008 με συναυλία – αφιέρωμα στον Χατζιδάκι στη Ρωμαική Αγορά; Γι’ αυτό το ΚΚΕ τίμησε τον Χατζιδάκι με συναυλία στην έδρα της Κεντρικής Επιτροπής του τον Δεκέμβρη του 2024;
• Γιατί (και) στους αριστερούς αρέσει ο Ελύτης; Ο Σεφέρης; Γιατί (και) οι αριστεροί βρίσκουν στον ολιγαρχικό Μπαλζάκ μια συγγραφική μεγαλοφυία; Εδώ δεν πάσχουν από “αριστερίλα” οι αριστεροί ή μήπως εδώ μιλάμε για πραγματική Τέχνη;
• Γιατί (και) στους αριστερούς αρέσει η μουσική του Σπανουδάκη, γιατί αναγνωρίζουν το υποκριτικό μέγεθος του Παπαγιαννόπουλου, γιατί υποκλίνονται στον (και πρώην ευρωβουλευτή της ΝΔ) Ξαρχάκο με το ΚΚΕ να διοργανώνει συναυλία – αφιέρωμα στον μεγάλο μουσουργό στο ΣΕΦ;
• Γιατί ο πρώιμος “Κάλαχαν” δεν εμποδίζει τους αριστερούς να αναγνωρίζουν την σκηνοθετική μαεστρία του Κλιντ Ιστγουντ, γιατί ο ρόλος του ως καταδότης στην επιτροπή Μακαρθι δεν εμποδίζει τους αριστερούς να αναγνωρίζουν την σκηνοθετική αυθεντία του Καζάν;

4. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν φταίνε τα ανύπαρκτα “κριτήρια” που αποδίδει στους αριστερούς ο Σμαραγδής για να εξηγήσει γιατί δεν τους αρέσει η αταλαντοσύνη του. Είτε πρόκειται για αριστερούς, είτε πρόκειται για δεξιούς (λες κι αυτούς τους μέτρησε και τους βρήκε “λάτρεις” του), άλλο φταίει: Η αταλαντοσύνη του. Εκδήλωση της οποίας είναι και τα “επιχειρήματα” του Σμαραγδή, τα αντίστοιχης “ποίησης” με τις ταινίες του. Τόσο “ποιητικές” όσο εκείνη η μαντινάδα που ο Σμαραγδής είχε αφιερώσει το 2013 στον τότε πρωθυπουργό Σαμαρά: «Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός / στς Αμερικής τ’ αλώνι / κι έλαμψες και ήρθες νικητής / και σ’ αγαπάμε όλοι».

Είναι κι αυτό ένα από τα χαριτωμένα γνωρίσματα της εθνικοφροσύνης. Να μην μπορεί να στερηθεί την γελοιότητά της σε καμία της έκφανση.

5. Για το αν στην Ελλάδα του ΕΑΜ και του Γοργοπόταμου, της Μακρονήσου, της Καισαριανής και του Γρηγόρη Λαμπράκη, για το αν στην Ελλάδα του “εξω το ΝΑΤΟ – Εξω αι ΗΠΑ” στις πύλες του Πολυτεχνείου, για το αν στην Ελλάδα της Γυάρου και της Μπουμπουλίνας, για το αν στην Ελλάδα του Θόδωρου Αγγελόπουλου και του Μάνου Κατράκη “οι αριστεροί είναι ενάντια στην πατρίδα…”, ισχύει ό,τι και με τον μαζοχισμό: Η ενασχόληση με την γελοιότητα της εθνικοφροσύνης έχει κι αυτή τα όριά της…

 

ΠΗΓΗ: www.imerodromos.gr