Η ιστορία δεν συγχωρεί, η μνήμη δεν ξεχνά και κανένα στεφάνι δεν θα μετατρέψει τον Ατατούρκ σε ήρωα για όσους πληγώθηκαν από τη σκιά του (της Παρθένας ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ)

Στην Άγκυρα, ο ήλιος πέφτει πάνω στο μάρμαρο και το μνημείο του Ατατούρκ

λάμπει σαν να γελάει πικρά με όσους προσπαθούν να το τιμήσουν χωρίς να θυμούνται τα φαντάσματα που κουβαλάει.

Κάποιος πρωθυπουργός από τη γειτονική χώρα πλησιάζει, στεφάνι στο χέρι και σκέφτεται: «Αν αυτό είναι διπλωματία, τότε η ιστορία είναι απλώς μια σειρά από χαλασμένα χαρτιά γραμμένα με αίμα».

Κι όμως, εκείνος χαμογελά, χαιρετά, φωτογραφίζεται  σαν να λέει στον κόσμο: «Κοιτάξτε με, είμαι πολιτικός, μπορώ να αγνοήσω τα φαντάσματα!»

Στην Ελλάδα, οι ιστορικοί σηκώνουν τα φρύδια, οι Πόντιοι θυμούνται και η κοινή λογική ψιθυρίζει: «Μήπως θα έπρεπε κι ο Ερντογάν να περάσει από τον Κολοκοτρώνη;» Φυσικά, θα ήταν αδύνατο. Κάποιοι ήρωες είναι ακατάλληλοι για selfies με τον αντίπαλο κι η ιστορία δεν γράφεται με φωτογραφίες.

Κι έτσι, το στεφάνι γίνεται συμβολικό, αλλά μόνο για όσους ξεχνούν ή επιλέγουν να ξεχνούν. Η σιωπή των νεκρών γελά ειρωνικά και οι ζωντανοί μπερδεύονται: Είναι χειρονομία φιλίας ή προδοσία μνήμης;

Και στο τέλος, καθώς οι φωτογραφίες φεύγουν για τα social media, μένει μόνο η πικρή αλήθεια που κανένα μάρμαρο δεν μπορεί να σκεπάσει: η ιστορία δεν συγχωρεί, η μνήμη δεν ξεχνά και κανένα στεφάνι δεν θα μετατρέψει τον Ατατούρκ σε ήρωα για όσους πληγώθηκαν από τη σκιά του.