Σ.Φ. Κοζάνης "Τα Λιοντάρια": «Το τέλος της διαδρομής...»

Από τον Οκτώβριο του 2024 μέχρι σήμερα ο Σ.Φ. Κοζάνης «ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ» ανέλαβε μία μεγάλη ευθύνη η οποία ξεπερνούσε τις δυνατότητες του, δεν του αναλογούσε

και σίγουρα αντιμετωπίστηκε από μεγάλη μερίδα της πόλης με καχυποψία ή αμφιβολίες. 

Γνωρίζαμε από την πρώτη στιγμή πως η αποστολή μας όχι απλά δεν ήταν εύκολη, αλλά ίσως να άγγιζε τα όρια της απόλυτης τρέλας.

Καμιά φορά όμως το ταξίδι της διαδρομής είναι τόσο παραπλανητικό, τόσο μαγευτικό που δεν σκέφτεσαι τον τελικό προορισμό.

Ως απλοί φίλαθλοι και ποτέ ως διοίκηση αυτού του συλλόγου, αποφασίσαμε να κρατήσουμε ζωντανή την ομάδα μας στον ποδοσφαιρικό χάρτη της χώρας.

Μια ομάδα που ήταν έτοιμη να τα παρατήσει την περσινή περίοδο από την 5η κιόλας αγωνιστική, σε έναν μαραθώνιο 34 αγώνων και με πολλά δυσβάσταχτα έξοδα να την ακολουθούν.

Από την πρώτη στιγμή επισημάναμε πως η συμβολή η δική μας θα είναι υποστηρικτική, ίσως προσωρινή και απόλυτα στο βαθμό των πενιχρών δυνατοτήτων μας.

Δυστυχώς οι καταστάσεις, η έλλειψη ενδιαφέροντος από κάποιον ή κάποιους επιχειρηματίες που θα μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος με μεγαλύτερη άνεση και η απειλή της δεδομένης απόσυρσης της ομάδας από το πρωτάθλημα αν κάθε Κυριακή -και στη συνέχεια σε καθημερινή βάση-, δεν υπήρχε η δική μας συμβολή, οδήγησε σε πλήρη ανάληψη της ευθύνης από το σύνδεσμό μας για υποχρεώσεις που σε καμία των περιπτώσεων δεν ήταν στα δικά μας «μέτρα».

Στη διαδρομή της περσινής χρονιάς καταφέραμε να ενεργοποιήσουμε προσωπικές μας γνωριμίες, φίλαθλο κόσμο, ανθρώπους που δεν είχαμε καμία σχέση στο παρελθόν μαζί τους, μικρούς επιχειρηματίες της πόλης και κάθε πιθανή και απίθανη πηγή εσόδων, ώστε να φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής.

Η χρονιά στέφθηκε από τον άθλο της παραμονής, όταν όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα μας είχε «τελειωμένους» από τα μισά του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος.

Πήραμε σκληρές αποφάσεις, μάθαμε και αντιμετωπίσαμε καταστάσεις που δεν αφορούσαν απλούς φιλάθλους όπως εμείς.

Μπήκαμε στα βαθιά της σκληρής πραγματικότητας του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπου για να επιβιώσεις είτε πρέπει να έχεις πολλά χρήματα, είτε τεράστιες διασυνδέσεις στο παρασκήνιο.

Εμείς πορευτήκαμε μόνο με το πάθος και την αγάπη μας για αυτήν την ομάδα, έχοντας σαν μόνο μας καύσιμο την στήριξη του κόσμου και μιας πόλης που έστω και νωχελικά πίστεψε για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό σε μια… ρομαντική ιστορία.

Το καλοκαίρι του 2025 οι σκέψεις και οι αποφάσεις μας σταθμίστηκαν σε πολύ γρήγορο χρόνο, χωρίς και πάλι να μας ανήκει τίποτα, χωρίς να ακολουθηθούν ανοιχτές διαδικασίες για το σύλλογο, ευθύνη η οποία δεν ανήκει σε εμάς.

Προσπαθήσαμε να ενεργοποιήσουμε διαδικασίες, να απευθυνθούμε επίσημα στον κόσμο και να καλέσουμε σε όλες τις προβλεπόμενες ενέργειες ώστε ο σύλλογος να ενισχυθεί με περισσότερους ανθρώπους σε μια κοινή προσπάθεια.

Δυστυχώς η πρωτοβουλία αυτών των διαδικασιών δεν άνηκε σε εμάς, δεν είχαμε καμία απολύτως αρμοδιότητα, κάποιοι ήθελαν τη σφραγίδα του συλλόγου για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους.

Μια σφραγίδα όμως και κάποιοι τίτλοι σε ένα Δ.Σ. δεν μπορούν να κρατήσουν από μόνα τους ζωντανό έναν οργανισμό.

Αναλάβαμε ξανά την ευθύνη να στήσουμε την ομάδα για το νέο πρωτάθλημα με τις υποχρεώσεις να μεγαλώνουν, τα βάρη του παρελθόντος να εμφανίζονται δυσβάσταχτα μπροστά μας και η σκληρή καθημερινότητα να φθείρει τα μόνα όπλα που είχαμε στα χέρια μας.

Την επιμονή, το πάθος, την πίστη και την αγάπη γι’ αυτήν την ομάδα.

Πιστέψαμε πως η μαγιά της περσινής χρονιάς θα αποτελούσε εφαλτήριο για μεγαλύτερη στήριξη, μεγαλύτερο ενδιαφέρον και συστράτευση περισσότερων δυνάμεων σε αυτήν την προσπάθεια.

Διαψευστήκαμε πλήρως.

Κοντά μας έμειναν πιστοί, ελάχιστοι άνθρωποι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού που ουδέποτε θέλησαν να εμφανιστούν στο προσκήνιο, ουδέποτε θέλησαν να κερδίσουν κάτι από το όνομα της Κοζάνης.

Προσωπικές επαφές, λίγοι ήρωες μικροί επιχειρηματίες, μικρά μαγαζιά της πόλης και κάποιοι άνθρωποι που τους χρωστάμε τα πάντα, αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να αναφέρουμε δημόσια το όνομά τους, προσέφεραν μικρές ανάσες σε έναν ασθενή που κάθε ημέρα αναζητούσε βαριά θεραπεία.

Η φετινή χρονιά αποδείχτηκε ψυχοφθόρα, με πολλές στιγμές απογοήτευσης. Στιγμές που δοκιμάστηκαν τα δικά μας όρια, οι δυνάμεις μας, πολλές φορές ακόμα και η πρόθεση όλο αυτό να πάει μέχρι τέλους.

Υπήρχε όμως πάντοτε μια στιγμή, μια κουβέντα, μια χαραμάδα ελπίδας, ένα νέο κίνητρο που κρατούσε ζωντανή την ιστορία.

Και το κουτάκι της υπομονής πήγαινε λίγο παρακάτω, φτάνοντας στο τέρμα.

Η φετινή χρονιά ανήκει αποκλειστικά στους προπονητές και τους ποδοσφαιριστές μας.

Οι πραγματικοί ήρωες της ιστορίας.

Ήξεραν από την αρχή την κατάσταση, αντιμετώπισαν εκατοντάδες δυσκολίες, αν και προσπαθούσαμε να συνεισφέρουμε κυρίως στα βασικά.

Μόνοι τους κράτησαν ζωντανή την ομάδα, πάλεψαν σε κάθε γήπεδο, χειροκροτήθηκαν και έχασαν για ένα κλικ και τη φετινή παραμονή.

Η κατάκτηση του κυπέλλου της ΕΠΣ Κοζάνης αποτελεί μια μικρή ανταμοιβή για αυτά τα παιδιά, έτσι για να θυμούνται μια από τις πιο τρελές ιστορίες τους στο ποδόσφαιρο.

Τα δικά μας παιδιά που έμειναν πιστοί στην ομάδα μέχρι τέλους.

Αλλά και γονείς παιδιών τα οποία δεν κατάγονται από την περιοχή και εμπιστεύτηκαν την Κοζάνη, πίστεψαν στην προσπάθεια, έγιναν κομμάτι της ιστορίας μας.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους έκαναν αυτό το ταξίδι μαζί μας.

Όσους δεν είχαν καμία υποχρέωση να βοηθήσουν και το έκαναν.

Την ιστορία την γράφουν οι παρόντες…

Δυστυχώς κάποιοι επέμεναν να είναι απόντες, ενώ γνώριζαν πολύ καλά την κατάσταση και είχαν δώσει δεκάδες υποσχέσεις και δεσμεύσεις έστω και για πενιχρή βοήθεια την τελευταία στιγμή.

Δεν θα ασχοληθούμε ποτέ μαζί τους γιατί δεν τους αξίζει ούτε μία γραμμή σε αυτή την ανακοίνωση.

Η απόφασή μας να αποσυρθούμε πλέον από την λειτουργική ευθύνη της ομάδας(σ.σ. δεν ήμασταν και δεν επιδιώξαμε να γίνουμε ποτέ διοίκηση) είναι μια νομοτελειακή απόφαση η οποία έχει παρθεί εδώ και καιρό.

Απλώς εμείς έχουμε αποφασίσει να ολοκληρώνουμε τις αποστολές μας.

Ίσως έπρεπε αυτή η απόφαση να είχε γίνει πράξη στο τέλος της περσινής χρονιάς.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί, δεν κρυφτήκαμε ποτέ, αλλά μέσα σε αυτή τη διαδρομή εμείς απωλέσαμε το ρόλο του φιλάθλου που χαίρεται τις Κυριακές στο γήπεδο με την ομάδα του, μόνο και μόνο για να υπάρχει ομάδα.

Η αίγλη των σαλονιών και της πρόσκαιρης επιτυχίας μπορεί να έφερε κοντά στην Κοζάνη πιθανούς και απίθανους τύπους που εμφανίζονται με ένα πληκτρολόγιο και άπειρες θεωρίες σε κάθε αποτυχία, αλλά στα δύσκολα το προσκλητήριο είχε απόντες…

Μετρηθήκαμε…

Υ.Γ. Πιστοί στρατιώτες της Κοζάνης μας, με τα κασκόλ στο λαιμό μας και θεματοφύλακες της ιστορίας μας, θα είμαστε πάντα εδώ, δίπλα σε όποιον αποφασίσει πως πραγματικά θέλει να προσφέρει στο σύλλογο.