Η Νικολέτα Τσοκαρίδου για τις κινηματογραφικές βραδιές στο Στέκι της ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΥ στην Πτολεμαΐδα !
"Κινηματογραφικές βραδιές στο Στέκι της Υψικαμίνου"
------------
Το βράδυ της Κυριακής 17 Μάη 2026 είχαμε την τιμή να παρακολουθήσουμε την προβολή ταινίας αντιφασιστικού χαρακτήρα από την ΥΨΙΚΑΜΙΝΟ στο Στέκι του συλλόγου.
Δεν ήταν μόνο ο νεο-ρεαλιστής, ηθικός και αισθητικός Ροσελίνι που σκηνοθετούσε υπό την οδηγία «αγάπη προς τον πλησίον» αφυπνίζοντας την κοινωνική μας συνείδηση.
Δεν ήταν το «σινεμά στους δρόμους», που με ελάχιστα χρήματα και ερασιτέχνες ηθοποιούς ξεσήκωναν τις μνήμες της βίας και της τερατουργίας του γερμανικού φασισμού, που αναπαριστούσε ανθρώπους πληγωμένους από τον ατελείωτο πόλεμο αλλά υπερήφανους, άλλους υπανθρώπους προδότες και γερμανούς αξιωματικούς – φερέφωνα της ρατσιστικής ιδέας περί Αρίας φυλής αλλά και παιδιά αγνά, θύματα και ελπίδες συνάμα.
Ήταν η Ρώμη, η «ανοχύρωτη πόλη», μια πόλη-ψυχή που αντιστάθηκε ηρωικά και ερειπώθηκε και επιβίωσε μέσα από μια κατάσταση καθημερινής φτώχειας, πείνας και εξαθλίωσης. Ήταν οι αληθινές παράλληλες ιστορίες του αγωνιστή Τζόρτζιο Μανφρέντι και του καθολικού ιερέα Ντον Μοροζίνι, οι οποίοι, χωρίς ψευτο-ηρωισμούς και μελοδραματισμούς δίδαξαν ηθική ακεραιότητα και πίστη μέχρι θανάτου. Όπως χαρακτηριστικά ακούστηκε στην ταινία, «σημασία δεν έχει ένας αξιοπρεπής θάνατος αλλά μια αξιοπρεπής ζωή»!
Συγκινήθηκα, δάκρυσα, ταυτίστηκα, γιατί κάθε εποχή έχει τον πόλεμό της. Ευχήθηκα να μοιάσω στους δυο αυτούς και να νικήσω τον εχθρό μέσα μου και όποιον άλλον ταράξει την ειρήνη και τη δημοκρατία, καταπατήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και προσπαθήσει να επιβληθεί δια της βίας. Για μια ακόμη φορά διδάχθηκα μέσα από την τέχνη. Εκεί έγκειται η αξία του πολιτισμού και του εκάστοτε πολιτιστικού συλλόγου.
Αναμένω την επόμενη Κυριακή με την προσμονή να ζήσω ακόμα μια τέτοια συγκλονιστική εμπειρία.
Νικολέτα Τσοκαρίδου.
