14ο Συνέδριο ΟΓΕ: Παρακαταθήκη η 50χρονη αγωνιστική πορεία, «πυξίδα» η πάλη για τη γυναικεία ισοτιμία (ΦΩΤΟ)

14ο Συνέδριο ΟΓΕ:

«Δυναμώνουμε τη φλόγα της αντεπίθεσης για τη γυναικεία ισοτιμία, κόντρα στη φωτιά του πολέμου και της εκμετάλλευσης»: Με το σύνθημα αυτό να προσανατολίζει τις εργασίες του, ξεκίνησε το απόγευμα της Παρασκευής το 14ο Συνέδριο της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας.

Στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής συναντιούνται για τρεις μέρες εκατοντάδες αντιπρόσωποι από τους Συλλόγους και τις Ομάδες Γυναικών όλης της χώρας. Η ΟΓΕ επιδιώκει να γίνει η συζήτηση στο πλαίσιο του Συνεδρίου εφαλτήριο για την αύξηση της γυναικείας συμμετοχής στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Με αυτόν τον τρόπο τιμά τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυσή της, επέτειο που συμπίπτει με το 14ο Συνέδριο. Έτσι, σε μια περίοδο σύνθετων εξελίξεων που επηρεάζουν καθοριστικά τη ζωή των εργαζόμενων γυναικών και των οικογενειών τους, με παρακαταθήκη την 50χρονη αγωνιστική της πορεία, στέλνει το μήνυμα πως η συλλογική δράση είναι το πιο αποτελεσματικό αντίβαρο στην απαισιοδοξία, στον φόβο και την ανασφάλεια που δημιουργεί στις γυναίκες η βία του πολέμου, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης.

Στο φόντο αυτό, η έναρξη των εργασιών στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να παρουσιαστεί στις αντιπροσώπους και στους προσκεκλημένους το τραγούδι της ΟΓΕ, σε στίχους της Ολυμπίας Χαλτσοτάκη, μουσική και ερμηνεία της Πολυξένης Καράκογλου. Με πηγή έμπνευσης την 50χρονη αγωνιστική πορεία της Ομοσπονδίας και το βλέμμα στραμμένο στις μάχες που μένουν ακόμα να δοθούν, το τραγούδι άνοιξε με τον καλύτερο τρόπο την αυλαία του Συνεδρίου.

Η συνέχεια δόθηκε επί της οθόνης, μέσα από την προβολή ταινίας που ετοίμασε η Αντιγόνη Νουφαρίτση με τίτλο «50 χρόνια ζωής και δράσης. Πορτρέτα του Ιούνη». Καθεμιά από τις πέντε γυναίκες που περνούν από τα πλάνα του καταθέτει τη δική της μαρτυρία για τις σύγχρονες μορφές ανισοτιμίας, επιβεβαιώνοντας ότι η ανάγκη που «γέννησε» την ΟΓΕ πριν μισό αιώνα παραμένει και σήμερα.

Αμέσως μετά βρέθηκε στο βήμα η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Χριστίνα Σκαλούμπακα, παρουσιάζοντας την εισήγηση του προεδρείου. (Διαβάστε παρακάτω)

Στην έναρξη του Συνεδρίου έδωσαν το «παρών» εκπρόσωποι συνδικαλιστικών οργανώσεων εργαζομένων και συνταξιούχων, μαζικών φορέων των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών, καθώς και πλήθος καλλιτεχνών. Επίσης, ο πρέσβης της Κούβας Αραμίς Φουέντε Χερνάντες και εκ μέρους της πρεσβείας της Παλαιστίνης, η Σούχα Ντόρκχομ και η Σάρα Νεγκάζ. Ακόμα, εκπρόσωποι της ΕΕΔΥΕ, της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, της ΠΕΚΑΜ, της ΕΕΔΔΑ.

Άλλωστε, ένα θερμό χειροκρότημα επιφύλαξε το σώμα στην ανακοίνωση ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους βρίσκονταν γυναίκες που υπήρξαν ιδρυτικά μέλη της Ομοσπονδίας και μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου σε προηγούμενες θητείες.

Σύντομους χαιρετισμούς απήυθυναν οι: Ντίνα Γκογκάκη, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ) και μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, Βούλα Πάκου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου ΚΑΤ, Αντιγόνη Μαυρομμάτη, γραμματέας του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής, Άννα Χρονοπούλου εκ μέρους της Ομοσπονδίας Βιοτεχνικών Σωματείων Αττικής (ΟΒΣΑ), Ρίζος Μαρούδας εκ μέρους της Γραμματείας της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, Μαρία Κουράκου, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Φιλοσοφικής από το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ), και ο Νάσος Χαλκίδης, πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών (ΕΕΤΕ). 

Η Ντ. Γκογκάκη αναφέρθηκε στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, σημειώνοντας ότι ξεχώρισε η συμμετοχή νέων γυναικών στα ΔΣ των Συνδικάτων που δείχνει τον δρόμο της οργάνωσης του αγώνα. Παράλληλα, στάθηκε στον πόλεμο που έχει κηρυχθεί στη ζωή της εργατικής τάξης, με την ευελιξία, τα εργατικά «ατυχήματα» και τις δεκάδες απολύσεις εργαζόμενων γυναικών στο Εμπόριο. Χαρακτήρισε κοροϊδία το νομοσχέδιο για τις ίσες αμοιβές και κάλεσε τις εργαζόμενες να μην δείξουν καμία εμπιστοσύνη σε παλιούς και νέους κυβερνητικούς σωτήρες, να συμμετάσχουν στο μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ στις 5 Σεπτέμβρη και να μαζικοποιήσουν τα συνδικάτα.

Η Β. Πάκου ανέδειξε ότι η τεράστια υποστελέχωση στα δημόσια νοσοκομεία, οι διπλοβάρδιες και τα χρωστούμενα ρεπό και άδειες έχουν σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του οργανισμού των εργαζόμενων και ιδιαίτερα των γυναικών, με αύξηση των επαγγελματικών ασθενειών που το κράτος αρνείται να αναγνωρίσει ως τέτοιες. «Μας λένε πως δεν υπάρχουν λεφτά  για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού» τόνισε, καταγγέλλοντας τα δισ. ευρώ που ξοδεύει η κυβέρνηση για τη χρηματοδότηση της πολεμικής οικονομίας. Τέλος σημείωσε πως πρέπει να ενταθεί ο κοινός αγώνας, να δυναμώσουν οι Σύλλογοι της ΟΓΕ.

Η Αντ. Μαυρομμάτη στάθηκε στην ουσιαστική σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο Συνδικάτο και στην ΟΓΕ, εξειδικεύοντας την παρέμβαση στις γυναίκες εργαζόμενες του κλάδου που αποτελούν μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού, την παρέμβαση στις μετανάστριες και στις νέες φοιτήτριες. «Επιδιώκουμε να ενισχύσουμε την συμμετοχή των γυναικών σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες», τόνισε και επισήμανε τη συνειδητή δράση και τον ανυποχώρητο αγώνα που μπορεί να μετατρέψει τις γυναίκες σε πρωταγωνίστριες της ζωής, να δημιουργήσει νέες μαχήτριες που θα μπουν στον αγώνα. 

Ο Ρ. Μαρούδας ευχαρίστησε την ΟΓΕ και τους Συλλόγους της για την τεράστια αλληλεγγύη στον αγώνα των αγροτών το προηγούμενο διάστημα, ενώ κατήγγειλε την τρομοκρατία της κυβέρνησης που σέρνει την αγωνιζόμενη αγροτιά στα δικαστήρια. Σημείωσε πως η γυναίκα της υπαίθρου βιώνει ανελέητη επίθεση, με δυσκολίες ακόμα και στην κοινωνική ζωή, από την οποία είναι αποκλεισμένες. Ωστόσο, είπε ότι δεν υπάρχουν άβατα, καθώς αυξάνονται οι γυναίκες εκλεγμένες στα ΔΣ και στα προεδρεία Αγροτικών Συλλόγων και Ομοσπονδιών. Πρόσθεσε πως οι αγρότες συνεχίζουν να παλεύουν και για την επιβίωσή τους, αλλά και για όλο τον λαό, τονίζοντας: «Θα ξαναβρεθούμε στον δρόμο του αγώνα».

Η Ά. Χρονοπούλου τόνισε πως οι αυτοαπασχολούμενες γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει εκμετάλλευση, καθώς είναι οι ίδιες που εργάζονται χωρίς ωράριο και μεγαλώνουν τα παιδιά τους μέσα στα μαγαζιά, γιατί η επιβίωσή τους είναι Γολγοθάς. Αναφέρθηκε στη φοροληστρική πολιτική όλων των κυβερνήσεων που εξανεμίζει το εισόδημα, συμπληρώνοντας ότι την περίοδο της κύησης μπαίνουν επιπλέον εμπόδια, εξαιτίας της απαίτησης για φορολογική ενημερότητα, ενώ μίλησε και για την κινητοποίηση της ΟΒΣΑ στις 17 Ιούνη ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και όλων όσων πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Η Μ. Κουράκου ανέδειξε ότι η κοινή δράση Φοιτητικών Συλλόγων-ΟΓΕ αποτελεί ένα από τα καλύτερα μαθήματα διεκδίκησης και πάλης. Μίλησε, ακόμα, για τους αγώνες των φοιτητών ενάντια στη συνταγματική αναθεώρηση που βάζει στο στόχαστρο τη δημόσια και δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση, αλλά και ενάντια στην παρέμβαση της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ στα πανεπιστήμια. Παράλληλα, ανέφερε πως η νέα γυναίκα μέσα από τη συμμετοχή της στον Φοιτητικό και στον Γυναικείο Σύλλογο μπορεί να δώσει ώθηση στο ανέβασμα του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής.

Ο Ν. Χαλκίδης αναφέρθηκε στην Έκθεση για τη γυναικεία ανισοτιμία που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτη, αλλά και στα διάφορα ρεύματα του μεταμοντερνισμού που προβάλλουν την πραγματικότητα αντεστραμμένη. «Το αποτέλεσμα της συμμετοχής δικαίωσε και εμάς και την ΟΓΕ», είπε χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που συγκέντρωσαν τα έργα και προσθέτοντας: «Δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε».

Η πρώτη μέρα ολοκληρώθηκε με καλλιτεχνική εκδήλωση με τίτλο «Χορεύουμε επειδή ζούμε...», που συνδύασε λόγο, εικόνα, μουσική και χορό, σε μια πρωτότυπη σύνθεση.

Μοιράστηκε έκδοση του θεατρικού έργου του Μπ. Μπρεχτ «Τα τουφέκια της κυρά Καράρ», την οποία επιμελήθηκε η Ομοσπονδία, ως αναμνηστικό της συμμετοχής τους στο 14ο Συνέδριο.

Στον χώρο που φιλοξενεί τις τριήμερες εργασίες λειτουργεί έκθεση με έργα εικαστικών, τα οποία οι δημιουργοί τους έχουν προσφέρει στη λαχειοφόρο αγορά που οργανώνει η ΟΓΕ προς τιμήν του Συνεδρίου της. Με την προσφορά τους οι καλλιτέχνες δίνουν συνέχεια στην κοινή δράση με το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, πλευρά της οποίας ήταν και η πρόσφατη από κοινού διοργάνωση έκθεσης από το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών (ΕΕΤΕ) και την ΟΓΕ με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Επίσης λειτουργεί παιδότοπος, καθώς σημαντικό μέρος των αντιπροσώπων είναι μητέρες και η Ομοσπονδία έχει προβλέψει για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών, σε μια προσπάθεια να στηρίξει και να διευκολύνει με πρακτικά μέτρα τη συμμετοχή τους.

Οι εργασίες του Συνεδρίου συνεχίζονται το Σάββατο με τις τοποθετήσεις των αντιπροσώπων και θα ολοκληρωθούν την Κυριακή με την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας.

Εφαλτήριο για να δυναμώσει η συλλογική πάλη κόντρα στη φωτιά του πολέμου, στην εκμετάλλευση, στην ανισοτιμία

Παραθέτουμε αποσπάσματα από την εισήγηση του προεδρείου, την οποία παρουσίασε η Χριστίνα Σκαλούμπακα:

Πενήντα χρόνια η Ομοσπονδία μας δίνει χωρίς διακοπή το «παρών» στον αγώνα ενάντια σε κάθε φραγμό που συναντά στη ζωή της η γυναίκα της βιοπάλης. Πενήντα χρόνια σπέρνουμε τον σπόρο της αγωνιστικής διεκδίκησης σε σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές του μόχθου μας, για όλα όσα είναι αναγκαία και σύγχρονα για τη ζωή μας (...) Αυτά τα πενήντα χρόνια μάς γεμίζουν συγκίνηση, αλλά και αποφασιστικότητα για να δυναμώσουμε ακόμα περισσότερο το κίνημά μας, για να συσπειρώσουμε νέες γυναίκες στις γραμμές μας, όπως αυτές που καλωσορίζουμε σήμερα στο Συνέδριο, καθώς είναι για πρώτη φορά μαζί μας. Γιατί είναι ζωντανός ο λόγος ύπαρξης της ΟΓΕ: Η ανάγκη δηλαδή να ζήσουμε σήμερα, τον 21ο αιώνα, όπως μας αξίζει με βάση τις τεράστιες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής, χωρίς εκμετάλλευση και ανισοτιμία.

Γι' αυτό και αντιπρόσωποι από 148 Συλλόγους και Ομάδες βρισκόμαστε σήμερα εδώ για το Συνέδριό μας, για να μεταφέρουμε τη φωνή των γυναικών από κάθε γωνιά της χώρας μας, να βγάλουμε συμπεράσματα από τη δράση μας τα προηγούμενα χρόνια, για να γίνουμε πιο ικανές να πολεμήσουμε αυτούς που γεννούν και τρέφουν κάθε μορφής βία εναντίον μας. Φτάνουμε στο Συνέδριο αφού προηγήθηκαν ζωντανές συλλογικές διαδικασίες στις συνελεύσεις των Συλλόγων και των Ομάδων μας, όπου εκλέξαμε και τα νέα Διοικητικά μας Συμβούλια. Με την κάρτα γνωριμίας στο χέρι καλέσαμε κάθε γυναίκα που μοχθεί να δραστηριοποιηθεί, να μας γνωρίσει από κοντά, να νιώσει τη χαρά της συλλογικότητας και να δυναμώσει τις γραμμές του αγώνα μας. (...) Αξιοποιήσαμε τις επεξεργασίες μας και προχωρήσαμε σε πρωτοβουλίες για ζητήματα που αφορούν σύγχρονες μορφές της γυναικείας ανισοτιμίας, οι οποίες μας άνοιξαν νέους δρόμους επαφής με γυναίκες, αλλά ξέρουμε ότι χρειάζεται ακόμα πιο αποφασιστικά να χτίσουμε ουσιαστικούς δεσμούς με τις γυναίκες σε κάθε γειτονιά, αποφεύγοντας μια δράση επετειακή.

Δεν δεχόμαστε να γίνουμε γρανάζια στην πολεμική τους μηχανή

Το Συνέδριό μας πραγματοποιείται σε μια περίοδο που οι πολεμικές εστίες φουντώνουν σε όλες τις ηπείρους. Οι εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο, που σημαδεύτηκαν από τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ρίχνουν βαριά τη σκιά τους όχι μόνο στην περιοχή μας αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, αναδεικνύοντας πόσο πιθανό είναι σήμερα το ξέσπασμα ενός νέου Παγκοσμίου Πολέμου. (...) Γιατί οι αιτίες που γεννάνε τον πόλεμο όχι μόνο είναι παρούσες, αλλά οξύνονται ολοένα και περισσότερο. Πρόκειται για τους ανταγωνισμούς επιχειρηματικών κολοσσών, κρατών, ιμπεριαλιστικών οργανισμών για το μοίρασμα και ξαναμοίρασμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, των «σφαιρών επιρροής» και των αγορών. Και όλα αυτά στο φόντο της μεγάλης σύγκρουσης των ΗΠΑ και της Κίνας για την πρωτοκαθεδρία. (...) Οι αντιθέσεις είναι τόσο τεταμένες, που έχουν ανοίξει μεγάλο ρήγμα και μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο. Νέες εστίες ανάφλεξης προκύπτουν από τα παζάρια ΗΠΑ - ΕΕ, από τα σχέδια για «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης.

Μέσα σ' αυτήν τη «μεγάλη εικόνα», η εμπλοκή της χώρας μας στο πολεμικό μακελειό γεμίζει εμάς τις γυναίκες με αγωνία και ανασφάλεια για τη ζωή μας, για το μέλλον των παιδιών μας. Αγωνιούμε που η χώρα μας έχει μετατραπεί σε πολεμικό ορμητήριο αυτών που σπέρνουν τον θάνατο σε άλλους λαούς, ενώ ταυτόχρονα γίνεται στόχος αντιποίνων. Αγωνιούμε που στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια και άλλες υποδομές στηρίζουν τον βρώμικο πόλεμο του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Αγωνιούμε για τους στρατιωτικούς μας και τους φαντάρους μας που στέλνονται σε αποστολές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά μας, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την προστασία της χώρας και του λαού μας. Αγωνιούμε για τα παιδιά και τις γυναίκες της Παλαιστίνης, που ζουν καθημερινά τη βαρβαρότητα της ισραηλινής κατοχής και της γενοκτονίας. Αγωνιούμε για τον λαό της Κούβας, που σφίγγει η θηλιά στον λαιμό του από το εμπάργκο των ΗΠΑ. Αγωνιούμε γιατί αυτός ο πόλεμος δεν βρίσκεται κάπου μακριά. Τα στρατιωτικά drones σουλατσάρουν στον αέρα, στις θάλασσες και τις ακτές της Ελλάδας.

Τις συνέπειές του τις πληρώνουμε εμείς και οι οικογένειές μας σε κάθε πλευρά της ζωής μας: Με τις τιμές στην Ενέργεια που έχουν εκτοξευτεί, με την ακρίβεια που μας ρημάζει, με τους θηριώδεις πολεμικούς εξοπλισμούς. Πρόκειται για τα 28 δισ. που έχει προϋπολογίσει να μοιράσει η κυβέρνηση στα γεράκια του πολέμου τα επόμενα χρόνια από τον πλούτο που παράγουμε οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι με το αίμα και τον ιδρώτα μας, την ώρα που κόβονται οι αναγκαίες δαπάνες για τη ζωή μας και τα κρατικά ταμεία είναι άδεια για την Υγεία, την Παιδεία, την Πρόνοια.

Μας έχουν κηρύξει έναν άγριο πόλεμο στη ζωή και στις ανάγκες μας, βαθαίνοντας την εκμετάλλευση και την ανισοτιμία. Ταυτόχρονα προχωράνε νέα σχέδια για να στρατεύσουν εμάς τις γυναίκες στα ματωμένα και βρώμικα σχέδιά τους, στο όνομα της «ισότητας των φύλων». Δεν θα τους περάσει! Δεν θα επιτρέψουμε η συμμετοχή των γυναικών να προβάλλεται ως στοιχείο «προοδευτικότητας», «χειραφέτησης» και «ισοτιμίας» των γυναικών, ενώ καθημερινά με τις πολιτικές ΕΕ και κυβερνήσεων επιδεινώνονται οι όροι εργασίας, μόρφωσης και ζωής των νέων γυναικών. Δεν δεχόμαστε να θέσουμε τα χέρια και τις γνώσεις μας στην πολεμική μηχανή για «να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ».

ΕΕ και κυβερνήσεις: Η δική τους «ισότητα» αποτιμάται σε κέρδη

Στα χρόνια από το προηγούμενο Συνέδριο η «ισότητα των φύλων», η «συμφιλίωση οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων» είναι ζητήματα που στην ατζέντα της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, όπως η ΕΕ, αναδεικνύονται ως το απαραίτητο συστατικό για την «ανάπτυξη της οικονομίας». Ταυτόχρονα προβάλλονται η «ανδροκρατία» και η «έμφυλη βία» ως η αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες.

Η ΟΓΕ με τη δράση της φώτισε τους πραγματικούς στόχους των κατευθύνσεων αυτών και αποκάλυψε τις αντιφάσεις τους: Η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην κοινωνική εργασία, η αύξηση των γυναικών σε διευθυντικές και στελεχικές θέσεις των ΔΣ των επιχειρήσεων, που ανταποκρίνεται και στο αίτημα αστών γυναικών, έχουν υπολογίσει ότι θα φέρει νέα κέρδη στους επιχειρηματικούς ομίλους και θα τους κάνει πιο ανταγωνιστικούς.

Αυτήν την κατάσταση επιχειρεί να αποτυπώσει η ΕΕ εκτιμώντας ότι η ψαλίδα στη συμμετοχή γυναικών και ανδρών στην εργασία κοστίζει στα κράτη και στους επιχειρηματικούς ομίλους περίπου 390 δισ. ευρώ. Στη χώρα μας ο ΣΕΒ μέσω δηλώσεων της αντιπροέδρου του, Ράνιας Αικατερινάρη, υπολογίζει ότι η αύξηση του γυναικείου εργατικού δυναμικού θα μπορούσε «να προσθέσει έως και 17 δισ. ευρώ στο ελληνικό ΑΕΠ ετησίως». (...)

Σήμερα όμως αντί αυτή η αύξηση της γυναικείας μισθωτής εργασίας να εξασφαλίσει τη γυναικεία ισοτιμία, πραγματοποιείται με όρους και μέσα σε συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης για τις ίδιες τις εργαζόμενες. Μας συνθλίβουν και μας εξουθενώνουν με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις με τα εξουθενωτικά, ακανόνιστα ωράρια, τη δουλειά τις Κυριακές, την επέκταση της τηλεργασίας με την οποία χάνεται η διάκριση εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου, τη δουλειά που έχει ημερομηνία λήξης, χωρίς εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα οι γυναίκες να προγραμματίσουμε τη ζωή μας, χωρίς τη δυνατότητα να επιλέξουμε πότε και αν θα γίνουμε μητέρες. Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας παρουσιάζονται προκλητικά ως διευκόλυνση της εργαζόμενης γυναίκας ενώ στην πραγματικότητα είναι καταναγκασμός, κάτω από το βάρος των δυσκολιών της ζωής. Οι πάνω από 2.800.000 απολύσεις τον χρόνο επιβεβαιώνουν ότι οι εργασιακές σχέσεις-λάστιχο έχουν μετατρέψει τη ζωή των εργαζόμενων γυναικών σε κόλαση, και τις ίδιες σε αναλώσιμες και ανακυκλώσιμες.

Την ίδια στιγμή ρίχνουν στις πλάτες μας ως ατομική - οικογενειακή υπόθεση, και οι «μπλε» και οι «πράσινες» και οι «ροζ» κυβερνήσεις, την ευθύνη των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ. Αντί για δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες για τις ανάγκες της οικογένειας, παίρνουν μέτρα για να μοιραστεί η ευθύνη του ζευγαριού στις οικογενειακές υποχρεώσεις, έτσι ώστε να περιοριστεί η απουσία της γυναίκας από την εργασία και να μπορούν οι επιχειρήσεις να ξεζουμίζουν πιο αποτελεσματικά και «ευέλικτα» το γυναικείο εργατικό δυναμικό.

Η δική μας ισότητα σημαίνει ζωή με δικαιώματα

Με τις αγωνιστικές μας πρωτοβουλίες αποκαλύψαμε αυτήν τη στρατηγική. Ταυτόχρονα προβάλαμε τις διεκδικήσεις μας, που αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις της γυναικείας ισοτιμίας, για σταθερή εργασία και ωράριο με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για κοινωνική προστασία της μητρότητας, για ελεύθερο χρόνο.

Βάλαμε στο στόχαστρο όλο το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο ΕΕ και κυβερνήσεων, τα νομοθετικά εκτρώματα της 13ωρης εργασίας, της επιχείρησης «διευθέτησης» του χρόνου εργασίας, που δεν γνωρίζει διαλείμματα στη χώρα μας, καθώς έχει κατοχυρωθεί νομοθετικά με 8 διαφορετικούς νόμους, και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Το αίτημά μας για κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ξεκαθαρίσαμε ότι δεν θα εξασφαλίσουν την υποταγή μας με τα προπαγανδιστικά τους κόλπα περί «ελευθερίας επιλογής». Πρόκειται για το μεγαλύτερο παραμύθι προκειμένου να σκύψουμε το κεφάλι και να νομίζουμε ότι επιλέγουμε οι ίδιες είτε να δουλεύουμε νύχτα με νύχτα για όσο αντέχουμε, είτε να λιμοκτονούμε εμείς και οι οικογένειές μας, βουτηγμένες στην ανέχεια, καταδικασμένες στη χαμοζωή. Αποκαλύψαμε ότι αυτή η εφιαλτική πραγματικότητα για τις εργαζόμενες αποτελεί την περιβόητη «ευρωπαϊκή κανονικότητα» και το λεγόμενο «κράτος δικαίου» της ΕΕ. (...) Τα βραβεία και τα εύσημα που παίρνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, γιατί έχουν πετύχει την πλήρη νομική ισότητα ανδρών και γυναικών, φέρνουν στην επιφάνεια αυτό που η ΟΓΕ δεν σταματάει να αναδεικνύει στις γυναίκες του μόχθου: Ότι η «ισότητα στον νόμο» δεν σημαίνει και πραγματική ισοτιμία στη ζωή.

Θετικό το αποτύπωμα της συντονισμένης δράσης με εργατικά σωματεία και μαζικούς φορείς

Η ΟΓΕ έχοντας το βλέμμα στραμμένο στις εργαζόμενες γυναίκες πήρε αγωνιστικές πρωτοβουλίες που αφορούσαν κλάδους με μεγάλη γυναικεία συμμετοχή όπως στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στην Ειδική Αγωγή, στο Εμπόριο, στον Επισιτισμό - Τουρισμό. Προσπάθησε να φωτίσει τον ιδιαίτερο ρόλο του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, που δεν έρχεται σ' αντιπαράθεση με τη συμμετοχή των γυναικών στα εργατικά σωματεία, αλλά συνεργάζεται με αυτά και από κοινού παλεύει για την άνοδο της συμμετοχής της εργαζόμενης γυναίκας στους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες.

Τα προηγούμενα χρόνια αναπτύχθηκε κοινή δράση της ΟΓΕ και των Συλλόγων και Ομάδων Γυναικών με εργατικά σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, που έφερε αποτελέσματα κυρίως στην οργάνωση μαζικών κοινών πρωτοβουλιών μπροστά στην 8η Μάρτη στην Αττική, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στην Άρτα, σε πόλεις της Θεσσαλίας. Οι Σύλλογοι και οι Ομάδες έδωσαν μαχητικό «παρών» σε περιπτώσεις απολύσεων ή εργοδοτικής βίας και τρομοκρατίας κατά γυναικών εργαζομένων, για τις οποίες αναπτύχθηκαν κοινές αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Υπήρχε ιδιαίτερη ενασχόληση με τα προβλήματα των υγειονομικών και των εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή.

Σταθμός σ' αυτήν την πορεία κοινής δράσης ήταν η συνεισφορά δεκάδων εργατικών σωματείων και Ομοσπονδιών, ενώσεων αυτοαπασχολουμένων, φοιτητικών και μαθητικών συλλόγων, συλλόγων γονέων, συλλόγων ΑμεΑ και γονιών παιδιών μΕΑ στην ημερίδα που οργάνωσε η ΟΓΕ στη Νομική Σχολή της Αθήνας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Φωτίστηκαν τα πολλά σύγχρονα πρόσωπα της βίας κατά των γυναικών, καθώς και η ρίζα τους. Προβλήθηκαν οι διεκδικήσεις μας όπως και η σημασία της συλλογικής δράσης με ριζοσπαστικό προσανατολισμό, που μπορεί να αποτελέσει την κυψέλη για να βρει η γυναίκα το κουράγιο, την αλληλεγγύη, τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή της μαχόμενη.

Υπερασπιζόμαστε τις κατακτήσεις που έχουν τη σφραγίδα του γυναικείου κινήματος, δεν αποδεχόμαστε κάλπικες διαχωριστικές γραμμές

Με τις αγωνιστικές μας πρωτοβουλίες επιδιώξαμε να ξεμπροστιάσουμε την αντιδραστική ατζέντα που πλασάρεται ως «αντισυστημική» για να εγκλωβίσει τη στάση και τη δράση των γυναικών σε αποπροσανατολιστικά κανάλια, αναπαράγοντας είτε αναχρονιστικές, σκοταδιστικές αντιλήψεις για την κοινωνική θέση της γυναίκας, είτε ανορθολογικές που στρεβλώνουν την πραγματικότητα και προβάλλουν την ατομική επιθυμία του καθενός και της καθεμιάς ως υπέρτατη αξία, πάνω από κάθε κοινωνική ανάγκη, πάνω από κάθε κοινωνικό δικαίωμα που πρέπει να προστατευτεί.

Υπερασπιστήκαμε τις κατακτήσεις που έχουν τη σφραγίδα του γυναικείου κινήματος, όπως η νομιμοποίηση της άμβλωσης, γι' αυτό και κινητοποιηθήκαμε άμεσα μπροστά στην κατάπτυστη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου των ΗΠΑ που αμφισβήτησε αυτό το κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Ταυτόχρονα αναδείξαμε ότι τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στις χώρες της ΕΕ, όπως και στην Ελλάδα, τα δικαιώματα των γυναικών χρησιμοποιούνται στην πολιτική ατζέντα (φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών, των λεγόμενων αριστερών), για να τίθενται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές περί «προόδου» και «συντήρησης».

Σε τροχιά προετοιμασίας των αγώνων του επόμενου διαστήματος

Το 14ο Συνέδριό μας επιδιώκουμε να γίνει εφαλτήριο που θα κάνει το κίνημά μας πιο μαζικό, πιο μαχητικό, πιο ικανό να ανταποκριθεί στα σύνθετα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας. Να συμβάλει στην αύξηση της γυναικείας συμμετοχής στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, συνολικά στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Μπροστά στο εκρηκτικό μείγμα που διαμορφώνεται λόγω των ανελέητων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολέμων, η δική μας οργανωμένη και σχεδιασμένη παρέμβαση χρειάζεται να επιδράσει καθοριστικά στη σκέψη και τη δράση των γυναικών της βιοπάλης, να τις αφυπνίσει και να τις κινητοποιήσει. Να μετατρέψει τον φόβο τους σε απόφαση αντίστασης και αγώνα. (...)

Πιο αποτελεσματικά οργανώνουμε τις διεκδικητικές μας δράσεις για να συγκρουστούμε με όλες τις μορφές της ανισοτιμίας που ζουν και βασιλεύουν και συνδέονται με την ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης καθώς και με τα καθημερινά ατελείωτα «Τέμπη» που αντιμετωπίζουμε σε κάθε πλευρά της ζωής μας, με την ακρίβεια, τους πλειστηριασμούς, τα πανάκριβα ενοίκια, τα δυσβάσταχτα βάρη λόγω της εμπορευματοποίησης των αναγκών της οικογένειας, την ανυπαρξία πρόληψης αντισεισμικής θωράκισης, αντιπλημμυρικών έργων, ασφαλών μεταφορών.

Δίνουμε συνέχεια στις διεκδικητικές μας δράσεις, ιδιαίτερα σε κλάδους με υψηλό ποσοστό εργαζόμενων γυναικών, φωτίζοντας τη δυνατότητα του 21ου αιώνα για σταθερή εργασία με δικαιώματα, για συνθήκες Υγείας και Ασφάλειας στον χώρο δουλειάς, που θα καλύπτουν τις ανάγκες του γυναικείου οργανισμού, την προστασία της μητρότητας. Η κοινή δράση με τα εργατικά σωματεία επιδιώκουμε να έχει ουσιαστικό και όχι τυπικό χαρακτήρα και αξιοποίηση των συλλογικών διαδικασιών του κινήματος. Δίνουμε μαχητικό «παρών» στη συγκέντρωση των σωματείων στη ΔΕΘ στις 5 Σεπτέμβρη.

Συνέχεια στον κοινό βηματισμό με αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες, φοιτήτριες - σπουδάστριες

Οι Σύλλογοι και οι Ομάδες μας χρειάζεται να ενισχύσουν τον προσανατολισμό τους στην άνοδο της γυναικείας συμμετοχής αυτοαπασχολούμενων γυναικών στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, στις ενώσεις αυτοαπασχολουμένων. Πατώντας πάνω στα δειλά βήματα που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, χρειάζεται πιο αποφασιστικά να αξιοποιήσουμε τη σταθερή επαφή των Συλλόγων/Ομάδων με τις αυτοαπασχολούμενες ΕΒΕ της πόλης τους. Μεταφέροντας τη φωνή της ΟΓΕ μέσα στα μαγαζιά ή τα γραφεία τους, όπου συχνά τις βρίσκουμε μαζί με τα παιδιά τους, αφού δεν έχουν πού να τα αφήσουν, χωρίς ωράριο, με το διαρκές άγχος πώς θα τα βγάλουν πέρα με τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές και τη φοροληστεία. Να προβάλλουμε το αίτημά μας για άδεια και επίδομα μητρότητας χωρίς όρους και προϋποθέσεις, καθώς στην πλειονότητά τους δεν είναι ασφαλιστικά ενήμερες και επομένως δεν μπορούν να το λάβουν. Να αναδείξουμε τον κοινό δρόμο που χρειάζεται να πορευτούν με τις αυτοαπασχολούμενες νέες επιστήμονες που δουλεύουν με το μπλοκάκι, που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.

Οι δυο νέες Ομάδες που στήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σε αγροτικές περιοχές (Παιονία, Φάρσαλα) από τη μία αναδεικνύουν τις δυνατότητες παρέμβασής μας στις γυναίκες της υπαίθρου, ενώ από την άλλη φανερώνουν ότι χρειάζεται πιο οργανωμένα και σχεδιασμένα να επιμείνουμε σ' αυτήν την κατεύθυνση. Μικρή είναι η πείρα που έρχεται από κοινή δράση με αγροτικούς συλλόγους, καθώς ελάχιστες είναι οι δυνάμεις μας (κυρίως στον νομό Καρδίτσας) που συσπειρώνουν αγρότισσες της περιοχής τους και έχουν αναπτύξει κοινές πρωτοβουλίες. Για την προσέλκυση αγροτισσών στο αγροτικό κίνημα, για την αναζωογόνηση και τη λειτουργία των αγροτικών συλλόγων, μπορεί να συμβάλλουν οι γυναίκες αγρότισσες των Συλλόγων και Ομάδων μας, όπως έγινε στις Αρχάνες της Κρήτης.

Έχει σημασία το επόμενο διάστημα να έρθουμε σε επαφή με τις πολλές αγρότισσες που συμμετείχαν μαζικά στις φετινές κινητοποιήσεις. Με όλες αυτές που συναντηθήκαμε στα μπλόκα του αγώνα, στις συναντήσεις της ΠΕΜ, στα πανελλαδικά συλλαλητήρια. Να οργανώσουμε εκδηλώσεις γνωριμίας μαζί τους, συζητήσεις που θα προσεγγίζουν όλες τις πλευρές της ζωής τους και αγωνιστικές πρωτοβουλίες για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους. Να προβάλλουμε τις διεκδικήσεις του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, να τις συνδέσουμε με τα αιτήματα και τον αγώνα που δίνουν για να παραμείνουν στον τόπο τους και στα χωράφια τους, φωτίζοντας την αιτία των προβλημάτων τους, την πολιτική της ΕΕ και του εχθρικού κράτους που τους ξεκληρίζει. Να μπολιάσουμε τους αγροτικούς συλλόγους με αιτήματα για την αγρότισσα, σπάζοντας ταυτόχρονα την προκατάληψη σε άνδρες και γυναίκες ότι ο χώρος αυτός είναι άβατο για τις γυναίκες.

Οργανώνουμε την παρέμβασή μας στις φοιτήτριες - σπουδάστριες με σχέδιο και συνέχεια. Διερευνούμε σε ποιες σχολές μπορούμε να στήσουμε Ομάδες Γυναικών Φοιτητριών της ΟΓΕ. Αξιοποιούμε τη θετική πείρα από την παρέμβαση των Συλλόγων/Ομάδων μας στην περιφέρεια όπως στην Κομοτηνή, στη Φλώρινα, στο Ρέθυμνο, στον Βόλο, στη Λάρισα, στην Καρδίτσα, στα Γιάννενα, όπου οργανώνονται με επιτυχία εκδηλώσεις και συζητήσεις, και οι φοιτήτριες γίνονται μέλη των Συλλόγων/Ομάδων.

Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει παίρνουμε θέση μάχης

Οι σκέψεις και τα συμπεράσματα της δράσης των Συλλόγων/Ομάδων μας, που θα κατατεθούν αύριο με τις δικές σας ομιλίες, είμαστε σίγουρες ότι θα εμπλουτίσουν τη συλλογική μας συζήτηση και θα αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για την ενίσχυση της δράσης μας και για αύξηση της συμμετοχής των γυναικών που θα δραστηριοποιηθούν στο ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα, στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Σήμερα που μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο οι εκμεταλλευτές του μόχθου μας, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Καλούμε τις γυναίκες, που με μεγαλύτερη δυσκολία μπαίνουν στον αγώνα, να πάρουν θέση μάχης.

ΑΠΟ: https://www.902.gr/