Από τον κενό Τάφο στα κυβερνητικά έδρανα: μια θεολογική παρανόηση; (Της Παρθένας ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ)
Παρθένα ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ:
Όταν ένας επίσκοπος αποκαλεί τους υπουργούς μιας κυβέρνησης και το επιτελείο τους «αγγέλους της αναστάσεως», η φράση παύει να είναι μια απλή φιλοφρόνηση. Αποκτά βαρύ θεολογικό και πολιτικό φορτίο.
Στην ορθόδοξη παράδοση, η Ανάσταση δεν είναι έργο κυβερνήσεων, επενδυτικών σχεδίων ή κρατικών πολιτικών. Είναι το κατεξοχήν γεγονός της νίκης του Χριστού επί του θανάτου. Οι άγγελοι της Αναστάσεως δεν είναι σύμβουλοι υπουργών ούτε διαχειριστές αναπτυξιακών προγραμμάτων. Είναι οι ουράνιοι μάρτυρες του κενού Τάφου, που διακηρύσσουν ότι «ουκ έστιν ώδε, ηγέρθη».
Όταν αυτός ο συμβολισμός μεταφέρεται στην πολιτική εξουσία, δημιουργείται μια επικίνδυνη σύγχυση. Η Εκκλησία καλείται να ελέγχει την εξουσία με προφητική παρρησία, όχι να την περιβάλλει με φωτοστέφανο. Ο επίσκοπος είναι διάκονος της αλήθειας του Ευαγγελίου, όχι υμνητής της εκάστοτε κυβέρνησης.
Η περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας γνωρίζει όσο λίγες το κόστος της απολιγνιτοποίησης, της ανεργίας, της δημογραφικής συρρίκνωσης και της αβεβαιότητας. Οι πολίτες δεν χρειάζονται θεολογικές υπερβολές για να πιστέψουν στις κυβερνητικές εξαγγελίες. Χρειάζονται έργα, δικαιοσύνη και λογοδοσία.
Η θεολογία δεν μπορεί να λειτουργεί ως εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης. Όταν τα ιερότερα σύμβολα της πίστης επιστρατεύονται για να περιγράψουν κυβερνητικά στελέχη, υποβαθμίζεται το ίδιο το θεολογικό τους περιεχόμενο και ταυτόχρονα αλλοιώνεται ο δημόσιος ρόλος της Εκκλησίας.
Η ιστορία της Εκκλησίας τιμά τους επισκόπους που στάθηκαν απέναντι στην εξουσία όταν χρειάστηκε, όχι εκείνους που την εξύμνησαν. Η προφητική φωνή δεν αναζητά εύσημα ούτε ανταποδίδει πολιτικές χάρες. Υπενθυμίζει ότι κάθε εξουσία είναι πρόσκαιρη, ενώ η αλήθεια του Ευαγγελίου δεν εξαρτάται από κυβερνήσεις, κόμματα ή επενδυτικά σχήματα.
Αν η πολιτική επιθυμεί να κριθεί ως «ανάσταση» για έναν τόπο, ας το αποδείξει η ίδια η κοινωνία. Η Εκκλησία δεν έχει λόγο να μοιράζει αγγελικούς τίτλους στην εξουσία. Έχει χρέος να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο, να ελέγχει με παρρησία τους ισχυρούς και να θυμίζει ότι η Ανάσταση είναι μυστήριο της πίστης και όχι επικοινωνιακό σύνθημα.