Το αληθινό πρόβλημα με την Τεχνητή Νοημοσύνη... | γράφει ο Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης

Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης:

Το αληθινό πρόβλημα με την Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι τα άρθρα που αντιγράφονται. Υπάρχουν ήδη εργαλεία και άλλα που αλματωδώς εξελίσσονται. Κι όσοι τώρα χαίρονται για τις δάνειες δάφνες της γραφής τους, ας μην είναι καθόλου σίγουροι. Κάποιες θορυβώδεις πτώσεις ηχούν για λογαριασμό τους απ' το εγγύς μέλλον.

Κατά τη γνώμη μου, το αληθινό πρόβλημα αφορά τις πιο έντεχνες χρήσεις της, όταν η πλαστογραφία δεν ξεκινά και τελειώνει μ' ένα copy, αλλά έχει επεξεργασμένη μορφή, ώστε να μη γίνεται αντιληπτή. Παίρνεις, για παράδειγμα, ένα ολοκληρωμένο υλικό ιδεών, του ψιλοαλλάζεις εκφραστικά τα φώτα, κάνεις και μια δυο ακόμη συμπληρώσεις για να το παρουσιάσεις μετά σαν δικό σου, κι άντε να αντιληφθούν οι άλλοι ή τα εργαλεία ελέγχου ότι δεν είναι δικό σου.

Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο σε όλα αυτά που το βλέπω μέρα με τη μέρα να εξαπλώνεται σαν γάγγραινα αναμεσά μας: είναι η ανησυχία, είναι η καχυποψία, είναι η κατηγορία της χρήσης εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης που ασκούμενες επί δικαίων και αδίκων δεν θα αφήσουν τίποτα το ανέγγιχτο, ώσπου ακόμη και η πιο πρωτότυπη συγγραφική δημιουργία να είναι εξ υπαρχής υπόλογη και εκ προοιμίου ένοχη.

Να μιλήσουμε μήπως για την ανάγκη ηθικής δέσμευσης των δημιουργών; Αστεία πράγματα. Η ηλεκτρονική τεχνολογία εξελίσσεται με άλματα και μια κοινωνία με ρυθμούς χελώνας, προσπαθεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Κανονικά θα έπρεπε να αισιοδοξώ. Ναι πράγματι, αισιοδοξώ μες στην τρομακτική μου αγωνία.