Πόσο χρόνο κρατάει το δάκρυ; (Γράφει ο Γιάννης Γκουντιός)

Το Σάββατο ξεκίνησε με ένα ψίθυρο. Μέχρι το βράδυ έγινε βοή στην πόλη.

Ο Ηλίας διακομίστηκε στη Θεσσαλονίκη.

Ποιος Ηλίας;

Ποιος Ηλίας βοηθούσε με τους προσκόπους;

Ποιος Ηλίας έτρεχε με την ‘Κόζιανη’;

Ποιος Ηλίας ανησυχούσε για την ομάδα;

Ποιος Ηλίας έτρεχε και βοηθούσε και το γνώριζε μόνο αυτός;  Όποια ώρα.

Ποιος Ηλίας είχε μια καλή κουβέντα για όλους; Μα για όλους!

Ποιος Ηλίας…

Ποιος Ηλίας…

Ποιος Ηλίας…

Η εικόνα γνώριμη σε όλους. Το πρόσωπο οικείο.

Η θλίψη διάχυτη. Κοινή.

Τη Δευτέρα νέα βοή.

Ο Ηλίας μας άφησε.

Η βοή έγινε σιγή.

Πέμπτη μεσημέρι. Ο χρόνος στην πόλη παγώνει.

Ο Αι Γιώργης γεμάτος. Μέσα και έξω.

Κόσμος πολύς. Δεν κρύβει το δάκρυ του.

(«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Αλήθεια είναι.)

Πέντε μέρες μετά, ο χρόνος δεν βοήθησε να στερέψει το δάκρυ.

Μα πόσο χρόνο κρατάει το δάκρυ; Όσο η αιτία που το προκαλεί.

Πρόσφερε χρόνο, κόπο, ψυχή. Αγωνία για τον άνθρωπο, για την πόλη. Το βλέμμα στην Έφη, στα παιδιά. Μια διαδρομή, θυσία.

Συνειδητά αναλώθηκε με χαρά.

Και η θυσία αυτή γεννά μια ενδόμυχη προσδοκία. Μια ανείπωτη ελπίδα. Μια παρηγορητική βεβαιότητα.

Ο Ηλίας ανέβηκε την κλίμακα από τη γη στο Φως.

Ολόκληρη.

 Άνετα.

Ως υπεραθλητής.

Και στο τελευταίο σκαλοπάτι , το σκαλοπάτι της υπέρτατης προσφοράς, όταν τίποτε άλλο δεν έμενε να δώσει, χάρισε τα σπλάχνα του και μοίρασε ζωή.

Νίκησε το θάνατο.

Πρωταθλητής πλέον.

Άξιος.

Καλή Ανάσταση φίλε μου.