Ιωάννης ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΗΣ (1956-2026)

Ιωάννης ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΗΣ (1956-2026)

-------

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να αναζητήσουν τον τόπο τους, γιατί ο τόπος τους κατοικεί μέσα στην καρδιά τους. Άνθρωποι που μεγαλώνουν ανάμεσα στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες γειτονιές, στις ίδιες μνήμες και αισθάνονται πως η μεγαλύτερη τιμή και ευθύνη της ζωής τους είναι να προσφέρουν στον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Μια τέτοια διαδρομή είναι και η δική του.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στα Κομνηνά Εορδαίας, επέλεξε να παραμείνει εκεί, στον τόπο που τον διαμόρφωσε, που του έμαθε την αξία της ανθρώπινης σχέσης, της αλληλεγγύης και της συλλογικής προσπάθειας. Για εκείνον, τα Κομνηνά δεν ήταν απλώς ένας τόπος κατοικίας. Ήταν οι ρίζες του, οι άνθρωποί του, οι χαρές και οι αγωνίες μιας ολόκληρης κοινωνίας με την οποία πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή.

Η ενασχόλησή του με τα κοινά δεν υπήρξε μια απλή επαγγελματική ή πολιτική επιλογή. Ήταν, πάνω απ' όλα, μια βαθιά ανάγκη προσφοράς. Από το 1990 έως το 1998 υπηρέτησε ως πρόεδρος της Κοινότητας Κομνηνών για δύο συνεχόμενες τετραετίες, έχοντας καθημερινή επαφή με τους συμπολίτες του και γνωρίζοντας από κοντά τις ανάγκες, τα προβλήματα και τις προσδοκίες τους.

Ακολούθησε η εκλογή του στη θέση του Δημάρχου του Δήμου Βερμίου, από το 1998 έως το 2002. Μια περίοδος κατά την οποία κλήθηκε να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες, έχοντας πάντοτε ως σημείο αναφοράς την τοπική κοινωνία και την προοπτική του τόπου. Γιατί η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνο αποφάσεις, έργα και διοικητικές αρμοδιότητες. Είναι κυρίως άνθρωποι. Είναι η δυνατότητα να ακούς, να κατανοείς, να βρίσκεσαι δίπλα στον πολίτη και να προσπαθείς να δώσεις λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητάς του.

Κατά τη διάρκεια της Δημαρχιακής του θητείας, η ζωή του έθεσε και μια προσωπική, δύσκολη δοκιμασία. Αντιμετώπισε προβλήματα με την καρδιά του, μια περιπέτεια υγείας που σημάδεψε εκείνη την περίοδο της ζωής του. Ωστόσο, η αγάπη του για τον τόπο και η αίσθηση ευθύνης απέναντι στους ανθρώπους που τον εμπιστεύτηκαν παρέμειναν αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας του.

Η προσφορά του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στα όρια του Δήμου Βερμίου. Από το 1994 έως το 1998, ως γενικός γραμματέας της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Κοζάνης, συμμετείχε ενεργά στις προσπάθειες για την ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης.

Παράλληλα, από το 1996 έως το 2001, υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μποδοσάκειου Γενικού Νοσοκομείου, εκπροσωπώντας την Τοπική Αυτοδιοίκηση και συμβάλλοντας, μέσα από τη θεσμική του παρουσία, σε έναν χώρο ιδιαίτερα σημαντικό για την υγεία και την ποιότητα ζωής των πολιτών.

Χρόνια αργότερα, από το 2014 έως το 2017, συνέχισε να υπηρετεί την Αυτοδιοίκηση από τη θέση του Αντιδημάρχου, με αρμοδιότητες στα Συνεργεία, το Πράσινο, τα ΑμεΑ και την Αγροτική Ανάπτυξη.

Διαφορετικοί τομείς, διαφορετικές απαιτήσεις, αλλά η ίδια αντίληψη: ότι η καθημερινότητα των ανθρώπων αξίζει φροντίδα, ότι κάθε γειτονιά έχει τις δικές της ανάγκες, ότι κανένα πρόβλημα δεν είναι ασήμαντο όταν αφορά τη ζωή ενός συμπολίτη μας.

Η επαγγελματική του πορεία, με τις δυσκολίες και τις αλλαγές της, αποτελεί επίσης μέρος της προσωπικής του διαδρομής. Από την εργασία του στην ΚΥΔΕΠ, την απόλυσή του το 1992 και την επαναπρόσληψή του το 1996 στη Διεύθυνση Γεωργίας, με την ειδικότητα του Μηχανολόγου, μέχρι τη συνταξιοδότησή του από το Δημόσιο, γνώρισε από κοντά τις δυσκολίες της εργασιακής ζωής και τις αλλαγές μιας ολόκληρης εποχής.

Σήμερα, έχοντας διανύσει μια μακρά πορεία στην κοινωνική και αυτοδιοικητική ζωή, παραμένει στα Κομνηνά. Εκεί όπου όλα ξεκίνησαν. Εκεί όπου οι άνθρωποι δεν είναι απρόσωπα πρόσωπα μιας κοινωνίας, αλλά γνώριμες μορφές, φίλοι, συγγενείς και συνοδοιπόροι. Εκεί όπου οι μνήμες συναντούν την καθημερινότητα και η προσωπική ιστορία γίνεται κομμάτι της ιστορίας του τόπου.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό στοιχείο της διαδρομής του: ότι η σχέση του με τον τόπο του δεν τελείωσε μαζί με τη λήξη μιας θητείας ή την αποχώρηση από ένα αξίωμα. Γιατί η αγάπη για την τοπική κοινωνία δεν μετριέται με τίτλους και θέσεις. Μετριέται με τη διάθεση να είσαι παρών, με το ενδιαφέρον για τον διπλανό σου, με την έγνοια για το αύριο του χωριού σου και με την πεποίθηση ότι κάθε μικρή ή μεγάλη προσπάθεια μπορεί να αφήσει το δικό της αποτύπωμα.

Τα αξιώματα έχουν αρχή και τέλος. Οι ανθρώπινες σχέσεις, όμως, οι δεσμοί με τον τόπο και η προσφορά που γεννιέται από την αγάπη δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

Ο Ιωάννης Τσοκτουρίδης έφυγε από τη ζωή το 2026, σε ηλικία 70 ετών, από ανακοπή καρδιάς. Η καρδιά του, που για χρόνια αντιμετώπισε τις δικές της δοκιμασίες, σταμάτησε να χτυπά, αφήνοντας πίσω της ένα μεγάλο κενό στους ανθρώπους που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί του και μοιράστηκαν κοινές στιγμές και αγώνες.

Όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνονται μαζί με την τελευταία τους ανάσα. Παραμένουν ζωντανοί μέσα από τις μνήμες, τις πράξεις, τις σχέσεις και το αποτύπωμα που άφησαν στον τόπο τους.

Και τελικά, αυτό που μένει από μια διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνο οι θέσεις που κατείχε κανείς, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους συμπορεύτηκε, οι προσπάθειες που μοιράστηκε και η παρακαταθήκη που αφήνει στην κοινωνία του.

Γιατί ο τόπος δεν είναι απλώς ο χώρος όπου ζούμε. Είναι οι άνθρωποί του. Και εκείνος που αφιερώνει ένα κομμάτι της ζωής του για να τον υπηρετήσει, παραμένει πάντα μέρος της ιστορίας του.

Καλό ταξίδι, Ιωάννη Τσοκτουρίδη!

Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή στα Κομνηνά και στις καρδιές των ανθρώπων που σε γνώρισαν.

 

Παρθένα ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ