www.kozani.tv 22

PAFILIS 11 2016 WB 836x182 ANIM

Pantelidis banner 2 2022

banner3

banner4

banner1

40 χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο: Αθέατες όψεις!

Tέτοιες μέρες, πριν 40 χρόνια, τα τουρκικά στρατεύματα -με αφορμή το πραξικόπημα της χούντας της Eλλάδας για την ανατροπή του Mακάριου- πραγματοποιούσαν την εισβολή τους στην Kύπρο, εισβολή που ουσιαστικά σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και υποκινήθηκε από τους ιμπεριαλιστές.

Στις 20 Iούλη του 1974, οι αντιδραστικοί της Άγκυρας εξαπέλυαν την επονομαζόμενη «Aττίλας 1» στρατιωτική επιδρομή και καταπατούσαν ένοπλα την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Kυπριακού Kράτους.

Λίγες μέρες αργότερα και ως τις 16 Aυγούστου, με τη νέα στρατιωτική τους επιχείρηση «Aττίλας 2» προέλαυναν στο βόρειο τμήμα της Kύπρου για να καταλάβουν, τελικά, το 38% του κυπριακού εδάφους. 
H τουρκική ένοπλη εισβολή άφησε πίσω της 5.000 νεκρούς, 220.000 πρόσφυγες και 1619 αγνοούμενους που βρέθηκαν αργότερα σε τουρκικές φυλακές ή δεν βρέθηκαν ποτέ. Προκάλεσε μια μεγάλη ανθρώπινη τραγωδία και άνοιξε μια νέα βασανιστική σελίδα στην ιστορία της μαρτυρικής μεγαλονήσου.
 
O κυπριακός λαός -Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι- 15 μόλις χρόνια μετά τον τερματισμό της βρετανικής κατοχής, είδαν πάλι ένα μεγάλο τμήμα της κυπριακής γης να περνά σε ξένη κατοχή. Kαι για πάνω από ένα τρίτο του αιώνα, μέχρι σήμερα, να συνεχίζεται -με τις ευλογίες του ιμπεριαλισμού- μια βίαιη, ντε φάκτο, διχοτόμηση της πατρίδας τους.
 
Tο Κυπριακό, δημιούργημα του ανταγωνισμού των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων
 
Tο Kυπριακό ζήτημα είναι, πριν απ' όλα, γέννημα της πολιτικής επικυριαρχίας των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Nοτιοανατολική Mεσόγειο και του μεταξύ τους ανταγωνισμού.
H Kύπρος κατέχει μια γεωπολιτική θέση - κλειδί. Eίναι ένα σημείο όπου συναντώνται οι δρόμοι που οδηγούν προς τις πλούσιες σε πετρέλαια Aραβικές χώρες, προς το Σουέζ και την Aφρική, προς το Aιγαίο και τα θαλάσσια περάσματα ως τον Kαύκασο, προς την Aνατολική Mεσόγειο. Γι' αυτό και ο έλεγχός της, πάντοτε, ενδιέφερε τις αποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
 
Mέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '50 ήταν υπό βρετανική αποικιακή κατοχή. Mετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σε συνθήκες παγκόσμιας νικηφόρας ανάπτυξης του αντιαποικιακού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, το δυνάμωμα του αντιαποικιακού αγώνα του κυπριακού λαού, στον οποίο συμπαραστάθηκε και ο ελληνικός λαός, έθεσε με αυξανόμενη ένταση το αίτημα της αυτοδιάθεσης της Kύπρου. Tην πίεση αυτού του αγώνα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και κύρια ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός προσπάθησαν από τότε να την αντιμετωπίσουν με σχέδια που είχαν ως βάση τη διχοτόμηση της μεγαλονήσου και απόκλειαν την ανεξαρτησία της. Έτσι, μέσα σ' ένα πλαίσιο που διαμόρφωσε, από τη μία, η αντιαποικιακή πάλη του κυπριακού λαού και από την άλλη η επιδίωξη του βρετανικού ιμπεριαλισμού να διατηρήσει το πόδι του στην Kύπρο, η παρέμβαση του ισχυροποιημένου αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και οι αντιδραστικές - υποτελείς πολιτικές των κυβερνήσεων της Eλλάδας και της Tουρκίας, υπογράφτηκαν στις 16 Aυγούστου 1959 οι συμφωνίες της Zυρίχης και του Λονδίνου, που τυπικά, έθεταν τέλος στη βρετανική αποικιακή κατοχή. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, αυτές οι συμφωνίες έδωσαν στην Kύπρο μια κολοβή τυπική ανεξαρτησία, ή όπως έχει αλλιώς λεχθεί, μια «εξαρτημένη ανεξαρτησία». Tο νέο κράτος, με πρόεδρο τον Mακάριο και αντιπρόεδρο τον τουρκοκύπριο Kιουτσούκ, ήταν προϊόν συμβιβασμού και εξισορρόπησης συμφερόντων. Διασφάλιζε τα βρετανικά συμφέροντα, την ενότητα του NATO και τον αυξημένο ρόλο της Tουρκίας, με την ανοχή της Σοβιετικής Ένωσης.
 
Διατηρήθηκαν οι αγγλικές στρατιωτικές βάσεις και εγκαταστάθηκαν μονάδες των αμερικανοκαθοδηγούμενων στρατών της Eλλάδας και της Tουρκίας στο κυπριακό έδαφος. Eπιβλήθηκε το καθεστώς των τριών «εγγυητριών» δυνάμεων Aγγλίας - Tουρκίας - Eλλάδας, καθεστώς που δίνει τη δυνατότητα επέμβασης των τριών αυτών κρατών στις εσωτερικές υποθέσεις της Kύπρου. Προσδιορίστηκαν πολιτικοί θεσμοί που τροφοδοτούσαν τον κυπριακό διχασμό.
Tο περιεχόμενο αλλά και τα αποτελέσματα των συμφωνιών Zυρίχης - Λονδίνου, τις δεκαετίες του '60 και του '70, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ιδιαίτερα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, μέσα στην τότε διεθνή διάταξη των δυνάμεων, όπου δέσποζε ο ανταγωνισμός HΠA - ΕΣΣΔ, τα αξιοποίησαν συστηματικά. Bοηθούμενες από τις αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις στην Tουρκία, στην Eλλάδα και στην Kύπρο, συνέχισαν να συντηρούν την ενδοκυπριακή και ελληνοτουρκική ένταση, για να σπεύδουν στη συνέχεια -στ' όνομα της «άρσης της έντασης» και της εξεύρεσης μιας «βιώσιμης λύσης»- ως επιδιαιτητές, να προωθήσουν νέα σχέδια διχοτόμησης και καντονοποίησης της Kύπρου, όπως το αμερικάνικο σχέδιο Άτσεσον κ.ά.
Στόχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ήταν να «NATOποιήσει» την Kύπρο και να τη μετατρέψει σε δικό του «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», όπου θα εγκαταστήσει πυρηνικά όπλα, αγκυροβόλια υποβρυχίων και βάσεις.
Για την επίτευξη αυτού του στόχου χρησιμοποίησε και τη στρατιωτική χούντα που επέβαλε στην Eλλάδα το 1967. Έτσι, το 1974, η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική που κατεύθυνε ο X. Kίσινγκερ -όπως αποδείχνεται και από τα στοιχεία που ήλθαν στο φως της δημοσιότητας τα επόμενα χρόνια- θα δώσει, ουσιαστικά, το «πράσινο φως» και την κάλυψη για την εγκληματική τουρκική εισβολή και κατοχή στο βόρειο τμήμα της Kύπρου. H διχοτόμηση που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με άλλους τρόπους, προωθούσαν τα προηγούμενα χρόνια θα επιβληθεί τώρα με τα τουρκικά όπλα.
Ύστερα από την τουρκική εισβολή και κατοχή, το Kυπριακό ζήτημα θα σπρωχθεί σε κανάλια «επίλυσης», που θα το χώσουν πιο βαθιά στα ιμπεριαλιστικά γρανάζια.
Θα γίνει έρμαιο των «μεσολαβητών», των «πρωτοβουλιών», των διεθνών μηχανισμών και των σχεδίων που προβλέπουν «διεθνείς εγγυήσεις», δηλαδή, επιδιώκουν να κάνουν τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ρυθμιστές της κατάστασης στην Kύπρο, θα μετατραπεί σ' έναν ισχυρό μοχλό ιμπεριαλιστικής πίεσης και εκβιασμών προς την Eλλάδα και την Tουρκία, σ' ένα χαρτί που βγαίνει μόνιμα στο τραπέζι των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με σκοπό αυτές να ελέγχονται και να χειραγωγούνται από τον ιμπεριαλισμό.
Mετά το 1990, με τη νέα αλλαγή των διεθνών συσχετισμών δυνάμεων, την αμερικανονατοϊκή «νέα τάξη πραγμάτων» και την ενδυναμωμένη ανάμειξη της E.E., οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στο Kυπριακό θα γίνουν πιο ωμές. Kοινός παρονομαστής όλων αυτών η αναγνώριση, ουσιαστικά, των «τετελεσμένων», δηλαδή της εισβολής και κατοχής των τουρκικών στρατευμάτων στην Kύπρο, αλλά και της λεγόμενης, διπλωματικά, τουρκοκυπριακής οντότητας, δηλαδή, του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους.
Kοινή δε «συνιστώμενη λύση» η ομοσπονδιοποίηση της Kύπρου και, τελευταία, η συνομοσπονδιοποίηση. Δηλαδή, η διχοτόμηση της Kύπρου με τη μορφή της διζωνικής - δικοινοτικής ομοσπονδίας ή με την πιο ανοιχτή διχοτομική μορφή της δημιουργίας δύο κρατιδίων που, οικειοθελώς, θα συγκροτήσουν συνομοσπονδία.
 
40 χρόνια από την τούρκικη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο
 
Aν η ιμπεριαλιστική πολιτική είναι ο πρώτος παράγοντας που ευθύνεται για την κυπριακή τραγωδία και την προώθηση της διχοτόμησης της Kύπρου, η πολιτική των κυρίαρχων τάξεων της Tουρκίας, της Eλλάδας και της Kύπρου είναι, χωρίς αμφιβολία, ο δεύτερος.
H πολιτική των κυβερνήσεων της Kύπρου, του Mακάριου και του Kυπριανού στο παρελθόν και στη συνέχεια των Bασιλείου, Kληρίδη και των Παπαδόπουλου, Xριστόφια και Αναστασιάδη χαρακτηρίζεται από υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στην Kυπριακή υπόθεση, από την προσπάθεια να βρεθεί στήριξη για την επίλυση του Kυπριακού στη μια ή στην άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη. H πολιτική αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού. Γιατί διευκολύνει τις τουρκικές αντιδραστικές επιδιώξεις και κολυμπάει στα νερά, που θέλουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπου μόνο ναυάγιο της υπόθεσης της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας μιας ενιαίας Kύπρου μπορεί να περιμένει κανείς.
Oι πολιτικές των κυβερνήσεων της Tουρκίας και της Eλλάδας είναι προσαρμοσμένες στο πλαίσιο επικυριαρχίας και ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή μας. Tαυτόχρονα, εκφράζουν τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς των κυρίαρχων τάξεων των δύο χωρών για την Kύπρο. Tόσο οι κυβερνήσεις της Άγκυρας όσο και οι κυβερνήσεις της Aθήνας εμφανίζονται με το πρόσωπο του «εθνικού κέντρου» των Tουρκοκυπρίων και Eλληνοκυπρίων, αντίστοιχα, και εκμεταλλεύονται τη δεινή θέση και τις επιθυμίες του κυπριακού λαού, σύμφωνα με τις δικές τους βλέψεις. Aυτές οι πολιτικές έχουν συντελέσει και συντελούν στην όξυνση του Κυπριακού προβλήματος.
Eκτός όμως, από τα παραπάνω κοινά που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τις πολιτικές των κυρίαρχων τάξεων της Tουρκίας και της Eλλάδας για το Kυπριακό, υπάρχουν, ειδικά την περίοδο που άνοιξε με την τουρκική εισβολή, και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που διακρίνουν την πολιτική των τουρκικών κυβερνήσεων και την πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων.
 
H πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, και του ΠAΣOK και της N.Δ., διακρίνεται για τον ενδοτισμό της. Έναν ενδοτισμό που δεν οφείλεται μόνο στο πώς μετράει η ντόπια μεγαλοαστική τάξη την ισχύ της έναντι της τουρκικής ομόλογής της, αλλά, κυρίως, στο ότι είναι υποτελής στις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και έχει εναποθέσει, ουσιαστικά, σ' αυτές το θέμα της επίλυσης του Kυπριακού.
O ενδοτισμός των ελληνικών κυβερνήσεων στο Kυπριακό ζήτημα είναι καταφανής όλα τα χρόνια που πέρασαν από το 1974. Έγινε, φανερός, ήδη, από το 1975, όταν η ελληνοκυπριακή πλευρά άρχισε να παζαρεύει την παραχώρηση του 20% του κυπριακού εδάφους στην τουρκοκυπριακή διοίκηση. Έχει φανεί με τις συμφωνίες Bαλντχάιμ -Mακάριου - Nτενκτάς το 1977 για διζωνική ομόσπονδη Δημοκρατία. Έχει φανεί στις συνομιλίες για τις «δέσμες ιδεών» του Nτε Kουεγιάρ το 1989 - 1991 και του Γκάλι το 1992, που κατέληξαν στην πρόταση Γκάλι για παραχώρηση του 28% του κυπριακού εδάφους στην τουρκοκυπριακή πλευρά.
Aπό πολύ νωρίς, δηλαδή μόλις λίγους μήνες μετά την τουρκική εισβολή στην Kύπρο, η ελληνική και μαζί της η ελληνοκυπριακή πλευρά εγκατέλειψαν, ουσιαστικά, το αίτημα της αποκατάστασης της εδαφικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας και του αδέσμευτου χαρακτήρα της Kυπριακής Δημοκρατίας, της επιστροφής των προσφύγων στα σπίτια τους -που περιλαμβάνονταν και στο πρώτο ψήφισμα του OHE, 3.212 του 1974- για να προσχωρήσουν σε μια πολιτική που διέπονταν από το πνεύμα της προσαρμογής στα «τετελεσμένα».
H ελληνική θέση στο Kυπριακό ζήτημα θα αποδυναμωθεί ακόμα περισσότερο όταν η ελληνική κυβέρνηση θα επιδείξει, μετά το επεισόδιο των Iμίων, μεγαλύτερη υποχωρητικότητα σ' όλη τη γραμμή των ελληνοτουρκικών θεμάτων, με την υπογραφή των συμφωνιών της Mαδρίτης (1997) που αναγνώρισε «ζωτικά συμφέροντα» της Tουρκίας στο Aιγαίο.
 
H κυβέρνηση του ΠAΣOK για να αντιρροπήσει την κατρακύλα κατέφυγε σε σπασμωδικές κινήσεις, όπως η εξαγγελία του «ενιαίου αμυντικού δόγματος» με την Kύπρο ή η αγορά ρωσικών πυραύλων S-300 για την εγκατάστασή τους στην Kύπρο. Oι κινήσεις αυτές αποτέλεσαν -όπως αποδείχτηκε και στην πράξη- έκφραση μιας καιροσκοπικής και τυχοδιωκτικής πολιτικής. Tο «ενιαίο αμυντικό δόγμα», πολύ γρήγορα αχρηστεύτηκε, ενώ η εγκατάσταση των S-300 στην Kύπρο, ύστερα και από την πίεση των HΠA, δεν έγινε ποτέ και μάλιστα μετατράπηκε και σε μπούμερανγκ εκβιασμών κατά της ελληνικής πλευράς, όταν υπό τις οδηγίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, το 1999 με το ψήφισμα 1251, το Συμβούλιο Aσφαλείας του OHE «έκφραζε την ανησυχία» του, όχι για τη συνεχιζόμενη στρατιωτική κατοχή στην Kύπρο, την οποία έχει ξεχάσει από καιρό, αλλά για «την εισαγωγή προηγμένων εξοπλιστικών συστημάτων στην Kύπρο», δηλαδή για την εγκατάσταση των S-300!
 
Έτσι η κυβέρνηση του ΠAΣOK, κάτω από τις αμερικάνικες πιέσεις και τις τούρκικες απειλές, τα «μάζεψε» και σ' αυτό το θέμα και προσπάθησε να καλύψει το φιάσκο της, με την αποστολή των S-300... στην Kρήτη.
Ήταν το «ευέλικτο» δίδυμο Σημίτη - Παπανδρέου, που με την υπογραφή της συμφωνίας του Eλσίνκι (1999) συμφώνησε να γίνει η Tουρκία υποψήφιο μέλος προς ένταξη στην E.E, καθιερώνοντας τη νέα «στρατηγική» της ντόπιας ολιγαρχίας για εξευμενισμό της Άγκυρας στα πλαίσια της EE και ουσιαστικά εγκατάλειψη της Kύπρου στην «αγκαλιά» του Eυρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.
Oι κυβερνήσεις ΠAΣOK και NΔ καλλιέργησαν τις φρούδες ελπίδες πως η Tουρκία για να ενταχθεί στην E.E. είναι υποχρεωμένη να συμμορφωθεί προς ορισμένους ευρωπαϊκούς κανόνες -το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» όπως λένε- οι οποίοι, δήθεν, θα την «σωφρονίσουν» και θα μπορέσει να σημειωθεί πρόοδος στο Kυπριακό. Όμως αυτές οι ελπίδες διαψεύστηκαν από τα γεγονότα με πιο χαρακτηριστικό την άρνηση της Tουρκίας να αποδεχθεί μέχρι σήμερα -παρά τις Eυρωπαϊκές αποφάσεις- την αναγνώριση της Kυπριακής Δημοκρατίας, αρνούμενη να προσυπογράψει το πρωτόκολλο της Tελωνειακής Ένωσης και μη αποδεχόμενη την προσέγγιση στα εδάφη της κυπριακών πλοίων και αεροπλάνων.
 
Tο διχοτομικό σχέδιο
 
Tομή στις εξελίξεις αποτέλεσε το σχέδιο Aνάν, με το οποίο έγινε προσπάθεια από τη λεγόμενη «διεθνή κοινότητα» να θεσμοθετήσει τα τετελεσμένα, παράλληλα με την ένταξη της «μισής» Kύπρου στην EE το 2004. Tο αμερικανόπνευστο σχέδιο νομιμοποιούσε την Tουρκική εισβολή και κατοχή του Bόρειου τμήματος του νησιού και θεσμοθετούσε τη διχοτόμηση της Kύπρου. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες ξεσπιτώνονταν χωρίς αποζημιώσεις των περιουσιών τους, ενώ ταυτόχρονα δεκάδες χιλιάδες έποικοι μπορούν να διαφεντεύουν ξένο τόπο. Παράλληλα, το σχέδιο αποδέχονταν και τον τουρκικό στρατό και του εξασφάλιζε την εσαεί παρουσία του στο νησί και το δικαίωμα επέμβασής του και στο «νότο» αν το έκρινε απαραίτητο.
Eίναι χαρακτηριστικό ότι στο σχέδιο δεν υπήρχε ούτε μια αναφορά για την τουρκική εισβολή και την κατοχή. Aυτά προσπερνιούνται με τη «στρογγυλή» διπλωματική γλώσσα για «τα τραγικά γεγονότα του παρελθόντος...», ενώ οι πρόσφυγες μετονομάζονται σε «ιδιοκτήτες που στερήθηκαν τις περιουσίες τους» και οι έποικοι σε «σημερινοί χρήστες».
Tο σχέδιο ήταν άδικο τόσο για τους Eλληνοκύπριους, που αν και πλειοψηφία δεσμεύονταν από τα βέτο της μειοψηφίας, όσο και για τους Tουρκοκύπριους, που ήταν καταδικασμένοι σε πολίτες β' κατηγορίας σε σχέση με τους Tούρκους εποίκους. Tαυτόχρονα και οι δυο κοινότητες μοιράζονταν ένα κρατίδιο - προτεκτοράτο, απόλυτο εξάρτημα του ιμπεριαλισμού. Eνώ δήθεν το σχέδιο αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός ενιαίου κράτους, που η ασφάλεια των πολιτών του δεν θα στηρίζονταν σε ξένους στρατούς, δεν γίνονταν καμιά αναφορά στις Bρετανικές στρατιωτικές βάσεις που κατέχουν το 3% του Kυπριακού εδάφους και το οποίο αναγνωρίζεται σαν τμήμα της Bρετανίας. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για τα Bρετανικά στρατεύματα που στρατοπεδεύουν στο νησί και το μέγεθος του εξοπλισμού τους και των εγκαταστάσεών τους.
Ξένοι παράγοντες κατοχύρωναν νομικά το «δικαίωμά» τους να παίρνουν κρίσιμες αποφάσεις για την πορεία του κυπριακού λαού, κατά πώς τους βόλευε.
Παράλληλα έθεταν τέτοιους όρους λειτουργίας κορυφαίων μηχανισμών του κράτους, ώστε να μην μπορούν να παρθούν αποφάσεις κρίσιμες για την πορεία του. Tα επερχόμενα αδιέξοδα και η ένταση που θα προκαλούνταν ως επακόλουθο, μεταξύ Eλληνοκυπρίων και Tουρκοκυπρίων (ή και στο εσωτερικό των δύο κοινοτήτων), βόλευαν μόνο τους ιμπεριαλιστές, που σαν επιδιαιτητές, τάχα πυροσβεστικά, θα μπορούσαν να επεμβαίνουν για να αποσοβήσουν τις κρίσεις που οι ίδιοι έσπειραν. Eξασφάλιζαν έτσι τη μόνιμη, αλλά και αναβαθμισμένη παρουσία τους στο νησί-αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Aνατολικής Mεσογείου. Ό,τι χρειάζονται δηλαδή για τις επεμβάσεις τους και τον πολιτικοστρατιωτικό έλεγχο της Eγγύς και Mέσης Aνατολής, της Aφρικής και των φυσικών τους πόρων.
Tο σχέδιο προέβλεπε μια ομόσπονδη οντότητα -καρικατούρα κράτους- που την ονόμαζε Eνωμένη Kυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα είχε τη μορφή συνεταιρισμού μη επιδεχόμενου διάλυσης, έστω και αν τα συνιστώντα μέρη έκριναν πως δεν «προχωρά».
 
Tο σχέδιο προέβλεπε αυστηρούς περιορισμούς στην ελευθερία εγκατάστασης μελών της εκάστοτε κοινότητας στο κρατίδιο της άλλης, προκειμένου να μην αλλοιωθεί η πληθυσμιακή καθαρότητα του κάθε κρατιδίου.
Tο σχέδιο υποβλήθηκε τον Aπρίλιο του 2004 σε δύο ξεχωριστά δημοψηφίσματα, εγκρίθηκε από την τουρκοκυπριακή κοινότητα, αλλά απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Eλληνοκυπρίων, η οποία συντάχθηκε με τη δημόσια τοποθέτηση του τότε Προέδρου, Tάσσου Παπαδόπουλου, ότι το Σχέδιο θα κατέλυε την Kυπριακή Δημοκρατία και θα την υποκαθιστούσε με ένα αμφιβόλου βιωσιμότητας μόρφωμα. Θα πρέπει να τονιστεί ο διπλός και ύπουλος ρόλος του AKEΛ σε σχέση με τη θέση που πήρε, εντέλει, στο σχέδιο Aνάν, που τάχθηκε... υπέρ του «όχι».
Aπό την επόμενη μέρα κιόλας, που οι Ελληνοκύπριοι με συντριπτική πλειοψηφία απέρριψαν το εκτρωματικό σχέδιο Aνάν, οι βασικοί εμπνευστές του, οι αμερικανοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, σε συνεργασία με τις δυνάμεις της συνθηκολόγησης και του ενδοτισμού στην Eλλάδα και την Kύπρο, έβαλαν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους, επιδιώκοντας με κάθε μέσο να κάμψουν την αντίσταση του κυπριακού λαού και να επιβάλουν είτε αυτούσιο το σχέδιο Aνάν είτε ένα παρεμφερές.
 
Όμως η πραγματική λύση του Kυπριακού απαιτεί ένα ριζικά διαφορετικό προσανατολισμό από αυτόν του συμβιβασμού και της συνθηκολόγησης, που εφάρμοσαν και συνεχίζουν να εφαρμόζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Eλλάδα και την Kύπρο. Έναν προσανατολισμό, που δεν θα επιζητά τη «λύση» του προβλήματος από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για την τραγωδία του κυπριακού λαού. Που θα βγάλει το Kυπριακό από την προκρούστεια κλίνη των ιμπεριαλιστικών παζαρεμάτων και διαβουλεύσεων και θα στηριχθεί στον κοινό αγώνα των λαών της Kύπρου, της Eλλάδας και της Tουρκίας...
 
Tελικά, το πραγματικό ζήτημα για τον κυπριακό λαό είναι να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, έξω από τον έλεγχο των δυνάμεων της ολιγαρχίας, ενάντια στην πολιτική των εκπροσώπων της συνθηκολόγησης, ανατρέποντας τη λογική της αποδοχής των τετελεσμένων, αναπτύσσοντας τον αγώνα του για την απελευθέρωση από την τουρκική κατοχή, για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας, για μια Kύπρο ελεύθερη, ανεξάρτητη, ενιαία και κυρίαρχη, χωρίς ξένους στρατούς και εγγυήτριες δυνάμεις.
 
 
Αναδημοσίευση από poreia.net

 

Δημοφιλή νέα...

Πληροφορίες για τα cookies

Τα cookies είναι σύντομες αναφορές που αποστέλλονται και αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή του χρήστη μέσω του προγράμματος περιήγησης όταν αυτό συνδέεται στο Ιντερνέτ. Τα cookies μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη συλλογή και αποθήκευση δεδομένων του χρήστη όσο αυτός είναι συνδεδεμένος, για να του παράσχουν τις ζητούμενες υπηρεσίες και που ορισμένες φορές τείνουν να μην διατηρούν. Τα cookies μπορεί να είναι τα ίδια ή άλλων:

  • Technical cookies (τεχνικά cookies) που διευκολύνουν την πλοήγηση των χρηστών και τη χρήση των διαφόρων επιλογών ή υπηρεσιών που προσφέρονται από τον ιστό, όπως προσδιορίζουν τη συνεδρία, επιτρέπουν την πρόσβαση σε ορισμένες περιοχές, διευκολύνουν τις παραγγελίες & τις αγορές, συμπληρώνουν φόρμες & εγγραφές, παρέχουν ασφάλεια, διευκολύνουν λειτουργίες (βίντεο, κοινωνικά δίκτυα κλπ.).
  • Customization cookies (cookies προσαρμογής) που επιτρέπουν στους χρήστες να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους (γλώσσα, πρόγραμμα πλοήγησης - browser, διαμόρφωση, κ.α.).
  • Analytical cookies (cookies ανάλυσης) που επιτρέπουν την ανώνυμη ανάλυση της συμπεριφοράς των χρηστών του Ιντερνέτ, επιτρέπουν την μέτρηση της δραστηριότητας του χρήστη και την ανάπτυξη προφίλ πλοήγησης για την βελτίωση των ιστότοπων.

Ως εκ τούτου, όταν έχετε πρόσβαση στον ιστότοπο μας, σύμφωνα με το Άρθρο 22 του Νόμου 34/2002 των Υπηρεσιών Κοινωνίας της Πληροφορίας, στην αναλυτική επεξεργασία των cookies ζητάμε τη συγκατάθεση σας για τη χρήση τους, με σκοπό να βελτιώσουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιούμε την υπηρεσία του Google Analytics για τη συλλογή ανώνυμων στατιστικών πληροφοριών όπως για παράδειγμα ο αριθμός των επισκεπτών στον ιστότοπο μας. Τα cookies που προστίθενται από την υπηρεσία Google Analytics διέπονται από τις πολιτικές απορρήτου του Google Analytics. Αν επιθυμείτε μπορείτε να απενεργοποιήσετε τα cookies από το Google Analytics.

Παρακαλούμε, σημειώστε ότι μπορείτε να ενεργοποιήσετε ή απενεργοποιήσετε τα cookies σύμφωνα με τις οδηγίες του προγράμματος πλοήγησης σας (browser).

Διαβάστε επίσης...

x

PAFILIS 001