Τον λέγαν Γιάννη Στάθη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σέρβια Κοζάνης. Στάθηκε αλύγιστος, ανάμεσα στους 200 που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή!
Τον λέγαν Γιάννη Στάθη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σέρβια Κοζάνης.
Παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας έπιασε δουλειά σαν εργάτης γης στο φυτώριο Σερβίων. Έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ και πρωτοστάτησε στη δημιουργία του σωματείου εργατών γης. Στις 5-3-1936, στο πρωτοσέλιδό του ο Ριζοσπάστης, καταγγέλλει την επέμβαση στρατού και αστυνομίας, εναντίον των εργατών του φυτωρίου που είχαν κηρύξει απεργία εδώ και τρεις μέρες. Στη σύγκρουση που ακολούθησε συνέλαβαν την απεργιακή επιτροπή, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Γιάννης. Με συνοπτικές διαδικασίες η Επιτροπή Ασφαλείας τον εξόρισε στην Ίο. Εκεί βρήκε το Νίκο Μπελογιάννη και άλλους συντρόφους του.
Η δικτατορία του Μεταξά ανανέωσε την εξορία του, αφού θεωρήθηκε αμετανόητος και "ιδιαίτερα" επικίνδυνος για το καθεστώς. Στάλθηκε στην Ακροναυπλία σαν ύποπτος για απόδραση. Εκεί τον βρήκε η κατοχή. Μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο στη Λάρισα, το 1943, και από εκεί στο Χαϊδάρι. 8 χρόνια δεσμώτης σε εξορίες και φυλακές, υπερασπίστηκε τις ιδέες του και στάθηκε αλύγιστος, ανάμεσα στους 200 που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή.
Από το στρατόπεδο της Λάρισας, το 1943, έστειλε δυο επιστολές στην αδερφή του Θεοφιλία που όλα αυτά τα χρόνια (μαζί με όλη την οικογένεια) στεκόταν στο πλευρό του εξόριστου παιδιού και αδερφού. Στο δεύτερο γράμμα, ο Γιάννης Στάθης, έχει πληροφορηθεί το θάνατο του πατέρα του και καταθέτει την οδύνη του και την ανυποχώρητη στάση του.
Με αφορμή την συζήτηση που γίνεται για τους 200 εκτελεσμένους αγωνιστές, δίνουμε στη δημοσιότητα το περιεχόμενο αυτής της επιστολής, μιας και πρόκειται για το τελευταίο τεκμήριο ζωής του Γιάννη και αποτυπώνει το χαρακτήρα που οικοδομούσε η ιδεολογία για την οποία θυσιάστηκε.....
"Λάρισσα Δευτέρα 8-3-1943
Αδερφή μου Θεοφιλία προχθές πήρα το γράμμα σου της 9-2 με την οδυνηρή είδηση για το θάνατο του καλού μας πατέρα. Ήξερα ότι ήταν γέρος, αδύνατος και πολύ βασανισμένος στα τελευταία χρόνια κι ευχόμουνα να τον προφτάσω ζωντανό για να τον περιποιηθώ και να γλυκάνω την πικραμένη ζωή του στα τελευταία του χρόνια μιας και δεν μπόρεσα νωρίτερα να τον βοηθήσω. Δυστυχώς ο αγαπημένος μας δεν μπόρεσε ν’ αντέξει περισσότερο τις δοκιμασίες και τις στεναχώριες που υπέφερε τόσα χρόνια τώρα και μας άφησε πικραμένος και με το παράπονο που εγώ δεν είμουνα κοντά του να με ιδή και να του κλείσω τα μάτια. Για μένα ο θάνατος του πατέρα μας ήταν μεγάλο χτύπημα γιατί δεν μπόρεσα, εξ αιτίας των περιστάσεων και άλλων μεγαλείτερων υποχρεώσεων, να εκπληρώσω το καθήκον μου απέναντί του. Σ’ ευχαριστώ που στο γράμμα σου μου δίνεις κουράγιο και προσπαθείς να λιγοστέψεις τη λύπη μου. Όπως μέχρι σήμερα θα υποστώ κι’ αυτή τη δοκιμασία με καρτερικότητα ελπίζοντας πως θα σας ανταμώσω γλήγορα και θα περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας χωρίς πίκρες και βάσανα. Να μη στεναχωριέστε για μένα από υγεία είμαι καλά κι’ απ’ την πλευρά της διατροφής εδώ περνούμε πολύ καλλίτερα . Την περασμένη Δευτέρα σας έγραψα πως πήρα τις 25 χιλ. που στείλατε στην ακροναυπλία και τις 20 που στείλατε εδώ. Για το ταξείδι που σας έγραφα καλλίτερα να το αναβάλλετε γιατί και στην περίπτωση που πάρετε άδεια επισκεπτηρίου δεν θα μας αφήσουν να μιλήσουμε παραπάνω από 2-3 λεπτά και θα στεναχωρηθούμε περισσότερο. Περιμένω να μου γράφετε ταχτικά. Γραμματόσημα δεν μου χρειάζονται πήρα.
Σας φιλώ όλους
Γιαννάκης
Από το fb του Νίκος Χατζηδημητράκος
